Odkąd zaczęłam odżywiać się świadomie, z troską o swoje zdrowie i dobre samopoczucie, bardzo doceniłam różnego rodzaju kasze. Przedtem nie były stałym składnikiem mojego codziennego menu i szczerze mówiąc zupełnie ich nie szanowałam. Wydawały mi się nudne i w pewnym sensie „passe”. Nie miałam racji. Gdy rozpoczęłam moją przygodę ze zdrowym odżywianiem, świat przeróżnych kasz okazał się dla mnie tak fascynujący, jak odkrycie nowego, nieznanego lądu pełnego tajemnic i niespodzianek. Za wyjątkiem jednej kaszy: jaglanej. Zupełnie ją zignorowałam. Dlatego miałam okrągłe ze zdziwienia oczy, gdy pewnego wiosennego dnia przyszła do mnie przyjaciółka joginka oznajmiając z euforią: „Jestem na diecie! Od czterech dni jem tylko kaszę jaglaną! Z dodatkiem pieczonego jabłka i przeróżnych przypraw. Pycha. Czuję się bosko!” „Dlaczego akurat kasza jaglana?” – spytałam zdziwiona. I wtedy przypomniał mi się mój dawny znajomy Żenia, niezwykle utalentowany makijażysta z Teatru Bolszoj w Moskwie, który uciekł do Polski. Dwa razy w roku, na samym początku wiosny i na początku jesieni fundował sobie dietę oczyszczającą, która składała się z picia odpowiednich ziół i odżywiania się kaszą jaglaną. Żenia nigdy nie chorował, był szczupły, miał nieskazitelną, alabastrową cerę i wyglądał o wiele młodziej niż wskazywała metryka. Pewnego dnia podpisał świetny kontrakt ze słynną marką kosmetyczną i wyjechał na stałe do Kanady. Od tego czasu nie myślałam o kaszy jaglanej. Pojawianie się nagle w moim domu przyjaciółki, która z euforią opowiadała o kaszy jaglanej zachęciło mnie do bliższej znajomości z rodzajem kaszy, która niegdyś była na polskich stołach częstym i cenionym gościem. Popularne ziemniaki, makaron i wiele innych nowych, modnych produktów zachodnich diet wyparło z naszych stołów kasze, które są nie tylko bardzo zdrowe, ale również pyszne. Nadszedł czas, by odkryć i docenić je na nowo. Dlaczego warto? To już nie wiara, ale naukowa wiedza. Najnowsze badania wskazują ponad wszelka wątpliwość, że kasza jaglana posiada właściwości oczyszczania organizmu z toksyn, przy czym dostarcza mu niezbędnych witamin (sporo z grupy B), soli mineralnych, białka i cennych węglowodanów złożonych. Jest nie tylko bardzo odżywcza, ale również niezwykle sycąca, bowiem składniki te uwalniają się do krwi podczas trawienia powoli, dzięki czemu zapewniają stały dopływ energii. W dodatku kasza jaglana zawiera duże ilości żelaza, co może być bardzo ważne w przypadku diety kobiet w ciąży, gdy zapotrzebowanie na ten składnik bardzo wzrasta. W takim przypadku kasza jaglana posypana odważną garścią natki pietruszki lub polana moim pesto staje się niezwykle wartościowym posiłkiem zarówno dla mamy i dla maleństwa. Kasza jaglana doskonale wpływa na kondycję naszej skóry, włosów i paznokci, ponieważ zawiera spore ilości cennej krzemionki. Ponadto świetnie usuwa z organizmu nadmiar wilgoci (czyli wszelkiego rodzaju śluzu), który według Medycyny Chińskiej jest jednym z głównych i najbardziej uporczywych przyczyn nadwagi i otyłości! W dodatku zawartość sporej ilości antyoksydantów wymiata z naszego organizmu wolne rodniki, które są odpowiedzialne za procesy starzenia organizmu, a nawet za powstawanie nowotworów. Kasza jaglana jest idealna dla małych dzieci. Gotowana na mleku (może być sojowe z soi niemodyfikowanej genetycznie, migdałowe lub orzechowe) z dodatkiem jabłka, cynamonu, pestek sezamu lub suszonych owoców jest doskonałą propozycją na zdrowe, pełnowartościowe śniadanie dla malucha. Starsze dzieci oraz studenci dzięki niej będą mieli lepszą koncentrację oraz pamięć podczas nauki, a także więcej energii podczas godzin spędzony w szkole lub na uczelni. Jestem pewna, że taka ilość argumentów wystarczy, byśmy na nowo wprowadzili kaszę jaglaną do naszego menu. Oryginalności mogą jej dodać przyprawy: nasze rodzime, śródziemnomorskie lub orientalne, a także oryginalne przepisy kulinarne, które podarują kaszy jaglanej nowe, ekscytujące życie, na które z pewnością zasługuje. Dobrą kaszę jaglaną możecie kupić na przykład TUTAJ. Jak „ugryźć” kaszę jaglaną? Lista zalet kaszy jaglanej jest tak długa, że nie można ich ignorować. Dlatego mimo tego, że nie lubiłam smaku kaszy jaglanej zaczęłam robić kulinarne eksperymenty. Początki nie były zbyt udane. Klasycznie ugotowana kasza jaglana (gotowana 1:2 przez 20 minut) zwyczajnie nam nie smakowała. Była cierpka, gorzka i miała nieprzyjemną konsystencję. Nie poddawałam się jednak (jestem upartym Bykiem!) i wreszcie udało mi się ugotować kaszę jaglaną w taki sposób, że wszyscy byliśmy zachwyceni. I to szczerze! Okazało się, że idealna dla nas kasza jaglana musi być uprażona i gotowana na wolnym ogniu pod przykryciem przez 30 minut w proporcji 1:3. Czyli 1 szklanka kaszy i 3 szklanki wrzącej wody. Z dodatkiem szczypty soli i 1 łyżeczki klarowanego masła. W ten sposób powstaje uniwersalna baza, którą każdy może sobie doprawić według własnych preferencji np. musem z jabłek, jogurtem kozim, cynamonem, sezamem, kardamonem, świeżym imbirem, suszonymi owocami, sokiem i skórką z pomarańczy, miodem, pieczonymi lub surowymi warzywami, pesto itp… Istnieje nieskończona ilość możliwości. Tak przyrządzona kasza jaglana to w naszym domu prawdziwy hit! Poniżej proponuję Wam 3 sposoby przyrządzenia kaszy jaglanej. 1. Kasza jaglana wersja podstawowa Do ugotowania kaszy: 1 szklanka kaszy jaglanej 3 szklanki wody ¼ łyżeczki kurkumy 1 łyżka masła klarowanego szczypta soli (najlepiej himalajskiej) Wykonanie: Kaszę jaglaną upraż od czasu do czasu mieszając na dnie suchego garnka, aż zacznie delikatnie zmieniać kolor i wydzielać lekki zapach. Dodaj klarowane masło, kurkumę, sól, wymieszaj i ostrożnie zalej wrzącą wodą (będzie mocno parowało!). Jeśli chcesz, by kasza była sypka (taka jak moja na zdjęciu) gotuj ją pod przykryciem na MINIMALNYM ogniu przez 30 minut. Jeśli ogień będzie odrobinę większy, wtedy kasza rozgotuje się na krem – właśnie taką wersję najbardziej lubi moja Helenka. Konsystencja kaszy po ugotowaniu zależny od dwóch czynników: wielkości ognia i rodzaju kaszy. Po ugotowaniu cały garnek z kaszą owijam kocem (sposób mojej babci) co jest fantastyczną ochroną termiczną. Taka kasza jest ciepła przez cały dzień! Można przecież zjadać ją również na obiad czy na kolację, z sosami, warzywami itd. Większe ilości ugotowanej kaszy można przechować w lodówce i podgrzać następnego dnia. Z całą pewnością tak przygotowana kasza nie będzie cierpka, gorzkawa, ani nieprzyjemna w konsystencji. Będzie też miała śliczny żółty kolor. Jest też uniwersalna – możesz zrobić ją na słodko lub na słono. Ilość pomysłów jest nieograniczona! Dla dziecka możesz dodać do kaszy prażone jabłka, gruszki lub pogniecionego widelcem banana i szczyptę cynamonu. A dla osób, które mają ochotę na wersję słoną możesz ją przyrządzić np. tak: 2. Kasza jaglana z awokado, pomidorem i pesto z natki pietruszki Składniki: ugotowana kasza jaglana (wersja podstawowa) 1 pomidor obrany ze skórki i pokrojony w kostkę 1 dojrzałe awokado obrane ze skórki i pogniecione widelcem z odrobina soku z cytryny pesto z natki pietruszki kumin mielony korzeń imbiru drobno utarty prażony sezam sól do smaku (np. himalajska) Wykonanie: Ugotowaną kaszę jaglaną mieszam z imbirem, przyprawami i dodaję sól. Na talerzu lub w miseczce układam kaszę, pomidora, pesto, awokado i posypuję prażonymi pestkami sezamu (mogą być pestki słonecznika lub dyni). Jeśli mam ochotę, to skrapiam jeszcze wszystko odrobiną soku z cytryny, oliwy z oliwek, doprawiam solą i pieprzem. I gotowe! 3. Oczyszczająca kasza jaglana z kurkumą i imbirem (dwie wersje) Wersja I: kasza z przepisu nr 1 z pieczonymi jabłkami, cynamonem, świeżo utartym kawałkiem korzenia imbiru. Wersja II: kasza z przepisu nr 1 z pesto z natki pietruszki (cały pęczek natki pietruszki zmiksowany z sokiem z cytryny, odrobiną oliwy z oliwek i czosnkiem wyciśniętym przez praskę), świeżo startym kawałkiem korzenia imbiru, kuminem, oraz alternatywnie z warzywami: pieczonymi lub gotowanymi burakami, pieczoną marchewką, pietruszką lub dynią (najlepsze są nasze polskie warzywa!) lub np. z pokrojonymi dojrzałymi awokado, pomidorami. Smacznego! 🙂

Choroba uchyłkowa jest jednym z najczęstszych schorzeń jelita grubego w populacjach zachodnich. W większości przypadków przebiega bezobjawowo, ale może też doprowadzić do poważnych powikłań. Główną przyczyną uchyłków jelita grubego jest dysbioza (zaburzenia mikrobioty jelitowej), dlatego najważniejsze w leczeniu jest przywrócenie i utrzymanie eubiozy. Uchyłki jelita grubego to niewielkie, workowate uwypuklenia błony śluzowej i podśluzowej na zewnątrz światła jelita. Mogą występować w każdej części jelita grubego, ale najczęściej znajdują się w esicy. Do ich rozwoju dochodzi z wiekiem pod wpływem wielu czynników (genetyczne, endoskopowe, dietetyczne). W szóstej dekadzie życia co druga osoba ma uchyłki, a po 80. nawet 80 proc. populacji. Dr Anna PietrzakArchiwum Uchyłkowatość jelita grubego jest chorobą nieuleczalną, zatem trwającą całe życie. Nie można jej wyleczyć farmakologicznie ani operacyjnie, ponieważ trzeba by usunąć całe jelito grube, a to naraża pacjenta na inne objawy i częściej przynosi więcej szkody niż pożytku. Badania epidemiologiczne jednoznacznie wskazują na wzrost częstości występowania uchyłkowatości jelita grubego w populacjach całego świata. Problem ten jest szczególnie zauważalny w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie Zachodniej. Uchyłki jelita grubego - postaci choroby uchyłkowej "Jeszcze kilka lat temu nie było wyraźnego rozgraniczenia między różnymi postaciami choroby. Co więcej, nierzadko tłumaczyliśmy pacjentom, że uchyłki to nic groźnego, taka ich uroda. Dopiero w 2015 r. kolejne edycje wytycznych międzynarodowych uporządkowały różne postaci choroby uchyłkowej" - przypomina dr n. med. Anna Pietrzak z Katedry i Kliniki Gastroenterologii, Hepatologii i Onkologii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego działającego w obrębie Kliniki Gastroenterologii Onkologicznej Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie. Dr Pietrzak jest główną autorką "Polskiego konsensusu interdyscyplinarnego dotyczącego diagnostyki i leczenia choroby uchyłkowej okrężnicy" (2015). Obecnie, zgodnie z przyjętą nomenklaturą, w zależności od danych klinicznych i wyników badań, wyróżnia się: uchyłkowatość bezobjawową, objawową niepowikłaną chorobę uchyłkową (ONChU), niepowikłane zapalenie uchyłków, powikłane zapalenie uchyłków. "Do rozpoznania postaci bezobjawowej z reguły dochodzi przypadkowo, w trakcie kolonoskopii bądź badań obrazowych, np. tomografii komputerowej, wykonywanych z innych wskazań. Uchyłkowatość bezobjawowa nie wymaga leczenia ani monitorowania. Można jedynie zalecać pacjentom zrównoważoną dietę, bogatą w błonnik rozpuszczalny" - wyjaśnia dr Pietrzak. Objawy choroby uchyłkowej "Jeżeli do zmian, które nie są aktywne zapalnie, dochodzą objawy gastrologiczne, takie jak nawracający, łagodny ból brzucha, wzdęcia, zmienny rytm wypróżnień, a parametry zapalenia nie będą podwyższone albo jedynie bardzo dyskretnie (górna granica normy), do tego w kolonoskopii czy w badaniach obrazowych stwierdza się np. usztywnienie esicy, pogrubienie jej ściany, ale nie widać aktywnych zmian zapalnych, to można rozpoznać objawową niepowikłaną chorobę uchyłkową" - mówi specjalistka. Warto pamiętać, że kolonoskopia nie służy do rozpoznawania uchyłków, a w okresach zaostrzeń choroby jest wręcz przeciwwskazana w obawie o powikłania. Badaniami z wyboru są badania obrazowe, przede wszystkim tomografia komputerowa. Rokowanie w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej jest pomyślne, przebieg naturalny łagodny, a powikłania stwierdza się u niewielkiego odsetka chorych. "Jeżeli do wcześniej wymienionych dołączą się objawy zapalenia (leukocytoza, podwyższone parametry stanu zapalnego), mogą się pojawić wskaźniki świadczące o niewydolności poszczególnych narządów (ale też dyskretne), zmiany zapalne będą widoczne w badaniach obrazowych, to mówimy o niepowikłanym zapaleniu uchyłków" - kontynuuje dr Pietrzak. "Z kolei jeżeli w badaniach laboratoryjnych podwyższone są wszystkie wykładniki zapalenia (OB, CRP, leukocytoza z przewagą neutrocytów i kalprotektyna w stolcu), do tego dołączą się cechy ciężkiej, przetrwałej niewydolności narządowej (nerki, płuca), a wyniki badań dodatkowych wskazują na powikłania - w tomografii komputerowej będą widoczne: duży ropień (powyżej 5 cm), przetoki/perforacja czy wręcz objawy zapalenia otrzewnej - będzie to wskazywać na powikłane zapalenie uchyłków" - mówi specjalistka. Rokowanie w zapaleniu uchyłków zależy od przebiegu choroby. Powikłania zdarzają się rzadko, ale w ostatnich latach nastąpił wzrost ich częstości. Uchyłki jelita grubego a charakterystyczny ból zlokalizowany Ból trzewny, z trudną do umiejscowienia lokalizacją, rozlany, jest charakterystyczny dla zespołu jelita drażliwego czy dyspepsji czynnościowej. "Jeżeli pacjent jest w stanie wskazać palcem miejsce bólu: w lewym dole biodrowym, to z częstością siedem razy większą niż inne schorzenie będzie to choroba uchyłkowa. Ból ten może się utrzymywać tygodniami, po czym następuje wielomiesięczny, a nawet wieloletni okres bezobjawowy. Jeżeli do zlokalizowanego bólu w lewym dole biodrowym dołącza się biegunka, to taka konstelacja objawów u osób po 60. 10 razy częściej niż w jakiejkolwiek innej chorobie, zdarza się w chorobie uchyłkowej" - tłumaczy dr Pietrzak. Jak zaznacza specjalistka, co druga osoba z już rozpoznaną chorobą uchyłkową będzie miała kolejne nawroty. Jest to bowiem choroba przewlekła, której nie można wyleczyć, jedynie doprowadzić do jak najdłuższej remisji. Choroba uchyłkowa jest najczęstszym gastroenterologicznym powodem hospitalizacji. Z jej przyczyny jest w Polsce hospitalizowanych rocznie ok. 18 tys. pacjentów, a liczba chorych trafiających do szpitala rośnie z roku na rok. Przyczyny choroby uchyłkowej Od niedawna wiadomo, że choroba uchyłkowa jest chorobą dziedziczoną. Odkryto geny odpowiedzialne za jej pojawienie się. Na rozwój choroby - powstanie uchyłków i objawów - mają też wpływ zmiany w mikrobiocie. "Chociaż uchyłków jeszcze nie widać, skład mikrobioty się zmienia. To oznacza, że nawet jeśli wytniemy zmieniony uchyłkowo fragment jelita, to i tak nieprawidłowa mikrobiota pozostanie i będzie działać niekorzystnie. To się będzie przekładało na powstanie nacieków zapalnych, a zatem nieodwracalną przebudowę ściany całego przewodu pokarmowego" - wyjaśnia dr Pietrzak. Leczenie choroby uchyłkowej Celami leczenia objawowej niepowikłanej choroby uchyłkowej są: opanowanie dolegliwości, modyfikacja mikrobioty (przywrócenie eubiozy), prewencja nawrotów, ograniczenie powikłań. W leczeniu łagodnych i umiarkowanych postaci wystarczą modyfikacje dietetyczne, czyli suplementacja błonnika rozpuszczalnego oraz dieta łatwostrawna. Do niedawna zalecano również antybiotyki ogólnoustrojowe. Obecnie istnieją dowody na brak skuteczności antybiotykoterapii, leczenia chirurgicznego i stosowania mesalazyny. Natomiast dowody na skuteczność rifaksyminy i błonnika rozpuszczalnego w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej oraz w zapobieganiu nawrotom są niepodważalne. Najwięcej kontrowersji u lekarzy budzi odstąpienie od antybiotykoterapii w ONChU i w łagodnym niepowikłanym zapaleniu uchyłków. Dane z badań naukowych potwierdzają zasadność takiego postępowania już od lat. Ostatecznym potwierdzeniem były wyniki prospektywnego wieloośrodkowego badania DIABOLO. Włączono do niego 528 pacjentów leczonych antybiotykami bądź obserwowanych. Jego wyniki nie wykazały różnic dotyczących odsetka wyleczonych, czasu leczenia i częstości nawrotów oraz powikłań w zależności od sposobu postępowania. "Wyniki te potwierdził przegląd systematyczny i metaanaliza z 2018 r. obejmująca osiem badań, w sumie 2469 pacjentów. Okazało się, że odsetek powikłań i nawrotów jest dokładnie taki sam, bez znaczenia, czy podajemy antybiotyk, czy nie. To oznacza, że pacjenci z niepowikłanym zapaleniem uchyłków mogą być leczeni ambulatoryjnie bez zastosowania antybiotyków ogólnoustrojowych" - komentuje dr Pietrzak. Uchyłki jelita grubego - leczenie chirurgiczne nie jest zalecane rutynowo Do niedawna uważano również, że po drugim nawrocie stanu zapalnego pacjent wymaga interwencji chirurgicznej. "Zakładaliśmy, że kolejne zapalenie może przynieść następne powikłania i w związku z tym taki chory kierowany był do interwencji chirurgicznej" - przypomina dr Pietrzak. "68 badań z udziałem pacjentów z różnymi postaciami zapalenia uchyłków pokazało, że kolejny powikłany nawrót po pierwszym nawrocie jest zdecydowanie rzadszy niż objawy przewlekłe po resekcji, które dotyczą nawet 1/4 chorych. W związku z tym żadne wytyczne nie zalecają rutynowego leczenia operacyjnego nawrotowego zapalenia uchyłków. Należy jednak podkreślić, że decyzja dotycząca konieczności operacji zawsze powinna być zindywidualizowana" - mówi dr Pietrzak. Uchyłki jelita grubego - zapobieganie nawrotom W celu zapobiegania nawrotom zapalenia zaleca się rifaksyminę, natomiast mesalazyna nie jest rekomendowana w tym wskazaniu. "Badania z mesalazyną, które miały doprowadzić do jej rejestracji w zapaleniu uchyłków, nie doprowadziły do tego, bo nie wykazały przewagi tego leku nad placebo" - przypomina dr Pietrzak. Rifaksymina i błonnik rozpuszczalny stosowane w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej czy też zapaleniu działają wieloczynnikowo - na zmiany w mikrobiocie, na przewlekłe zapalenie, a także nieprawidłową motorykę jelit. Rifaksymina powinna być podawana cyklicznie, czyli przez 7 dni - 3 tygodnie przerwy, 7 dni - 3 tygodnie przerwy i tak do 24 miesięcy. Dla przywrócenia i podtrzymania eubiozy konieczne jest leczenie wielomiesięczne, nie można po pierwszym cyklu pochopnie odstawiać leku. Najnowsze badania wskazują na skuteczność i bezpieczeństwo nawet 8-letniej terapii. Maślan sodu w uchyłkach jelita grubego Mając na uwadze przewlekły charakter choroby, narastające obawy lekarzy i pacjentów o bezpieczeństwo długotrwałego leczenia chemicznego i tendencje do powrotu do medycyny opartej na składnikach naturalnych, warto wspomnieć o preparacie, który zyskuje coraz więcej uznania w leczeniu różnych chorób jelit (także choroby uchyłkowej), czyli o maślanie sodu. Pełni on szczególną funkcję w organizmie człowieka. Przede wszystkim jest głównym substratem energetycznym (źródłem energii) dla kolonocytów. Prowadzi do zmniejszenia przepuszczalności komórek dzięki zwiększeniu produkcji białek ścisłych oraz do zwiększenia produkcji śluzu. Dzięki temu wywiera efekt troficzny, stymulujący regenerację i gojenie uszkodzonego nabłonka jelitowego. Pierwsze badania, oceniające jego skuteczność w chorobie uchyłkowej, wypadły bardzo korzystnie, a kolejne są w toku. Maślan stosuje się w łagodzeniu objawów i zapobieganiu nawrotom choroby. Można go przyjmować długotrwale, należy jednak zwrócić uwagę na dwie kwestie. Przede wszystkim skuteczność maślanu jest dawkozależna. Do tej pory w badaniach in vitro i in vivo wykazano skuteczność dawki około 900 mg/d. Dlatego też minimalne dawkowanie powinno wynosić 3 x 300 mg. Jeszcze ważniejsza jest kwestia zabezpieczenia maślanu przed jego zużyciem tuż po spożyciu, we wcześniejszych partiach przewodu pokarmowego. Tylko specjalna formulacja i zabezpieczenie maślanu otoczką umożliwiają jego dotarcie do jelita grubego, w którym ma pełnić funkcję leczniczą. Skuteczności innych preparatów naturalnych - roślinnych czy probiotycznych - nie udowodniono i na razie nie mają one zastosowania w chorobie dietetyczne mają istotne znaczenie Uchyłki jelita grubego - dieta Dr Anna Pietrzak podkreśla, że wydając zalecenia pacjentowi, koniecznie należy zwrócić uwagę na dietę. Na szczęście coraz więcej osób jest świadomych jej wpływu na rozwój i przebieg różnych schorzeń. W chorobie uchyłkowej zalecenia dietetyczne mają istotne znaczenie. Niezależnie od postaci choroby, ważne jest ograniczenie czerwonego (szczególnie nieprzetworzonego) mięsa, ponieważ wykazano, że zwiększa ono ryzyko stanu zapalnego uchyłków. Nie potwierdzono szkodliwego wpływu jedzenia ziaren i orzechów, przed którymi kiedyś przestrzegano z obawy o utknięcie ich w świetle uchyłka. Nie udowodniono, aby miało to jakiekolwiek znaczenie, oczywiście, o ile produkty te są spożywane z umiarem. Za to otręby, ziarna, warzywa strączkowe, czyli tzw. błonnik nierozpuszczalny, pęczniejąc w świetle okrężnicy, może prowadzić do impakcji stolca (zatkania jelita twardą masą). U osób z uchyłkami, ale także np. u pacjentów z zaparciem czy wzdęciem, nie powinno się ich zalecać rutynowo. Zaleca się za to tzw. błonnik rozpuszczalny, zawarty w świeżych warzywach i owocach oraz w ziołach i żywności specjalnego przeznaczenia. Szczególnie jeden preparat jest wart uwagi, ponieważ jako jedyny w Polsce był badany w chorobie uchyłkowej, wykazując istotną statystycznie poprawę jakości życia i wypróżnień względem terapii standardowej. Ponadto ma on unikatowy skład, zawiera bowiem arabinogalaktan oraz laktoferynę. Arabinogalaktan to dwucukier szczególnie silnie działający prebiotycznie (zwiększa liczbę endogennych dobrych bakterii) oraz zwiększający produkcję endogennego kwasu masłowego. Z kolei laktoferyna działa immunomodulująco — przeciwdrobnoustrojowo i przeciwzapalnie. Strategie zachowawczego leczenia różnych postaci choroby uchyłkowej [63−68, 72] przewiń, aby zobaczyć całą tabelę Postać choroby Bezobjawowa uchyłkowatość Objawowa niepowikłana choroba uchyłkowa Niepowikłane zapalenie uchyłków łagodne i umiarkowane Niepowikłane zapalenie uchyłków ciężkie, nieleczące się, szczególne grupy chorych Główne objawy Brak, rozpoznanie przypadkowe w trakcie diagnostyki z innych przyczyn Nawracające bóle brzucha, wzdęcie, zmienny rytm wypróżnień. Wyniki badań dodatkowych (poza stężeniem kalprotektyny w stolcu) - prawidłowe Silny, długotrwały ból brzucha (lewy dolny kwadrat), gorączka i inne objawy ogólne. Wyniki badań dodatkowych (obrazowe i laboratoryjne) - nieprawidłowe Silny ból brzucha, wysoka gorączka, upośledzenie perystaltyki, zaburzenia wodno-elektrolitowe, hemodynamiczne Leczenie przyczynowe Bez leczenia Rifaksymina cyklicznie Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leczenie ambulatoryjne Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leki przeciwgorączkowe Bez antybiotyków lub antybiotyki doustne Leczenie szpitalne Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leki przeciwgorączkowe Antybiotyki dożylne 7-10 dni, następnie doustne 7-10 dni (ambulatoryjnie) HDCz w dawce profilaktycznej Nawodnienie Dieta Bogata w błonnik rozpuszczalny Bogatobłonnikowa Ograniczenie: czerwonego mięsa, alkoholu Dieta łatwostrawna, półpłynna i płynna Nawodnienie Ścisła W lżejszych przypadkach -płynna Modyfikacje stylu życia Zwiększenie aktywności fizycznej Redukcja masy ciała Zwiększenie aktywności fizycznej Zaprzestanie palenia Zwolnienie lekarskie Odpoczynek Tryb łóżkowo-fotelowy Hospitalizacja Tryb leżący Zapobieganie nawrotom (łącznie z modyfikacjami stylu życia) Nie dotyczy Rifaksymina cyklicznie (wszystkie objawy) Mesalazyna (ból) Rifaksymina cyklicznie Rifaksymina cyklicznie HDCz - heparyny drobnocząsteczkowe; - dożylnie

Co to jest i jakie są przyczyny? Uchyłki mają postać cienkościennych „woreczków” o średnicy około 1 cm, uwypuklających się na zewnątrz głównej części jelita grubego, nazywanej okrężnicą (zob. ryc.). Liczba uchyłków waha się od kilku do kilkudziesięciu. Powstają u osób dorosłych po wielu latach spożywania diety ubogoresztkowej, typowej dla współczesnych zwyczajów żywieniowych (zob. Najczęstsze błędy żywieniowe – czego trzeba unikać?, Zasady zdrowego żywienia, Błonnik pokarmowy - przyp. red.). Pokarm tego rodzaju słabo wypełnia jelito, zwiększa w nim ciśnienie i powoduje pogrubienie ściany jelita. Uchyłki nabyte uważane są za chorobę cywilizacyjną. Pewne znaczenie w ich rozwoju mogą mieć także czynniki genetyczne. Ryc. 1 Uchyłki jelita grubego Jak często występują? Uchyłki jelita grubego należą do najczęstszych chorób przewodu pokarmowego. Częstość ich występowania zwiększa się z wiekiem aż do 50% po 60. roku życia. Jak się objawiają? U około 60% osób z uchyłkami nie stwierdza się żadnych objawów chorobowych (uchyłkowatość bezobjawowa). Uchyłki wykrywa się u nich przypadkowo, np. w trakcie kolonoskopii. Na pozostałe przypadki składają się pacjenci z objawową chorobą uchyłkową (20–30%) oraz pacjenci z powikłaniami (5–10%). Choroba uchyłkowa okrężnicy objawia się: bólami brzucha, wzdęciem, zaburzeniami rytmu wypróżnień (biegunka lub zaparcie stolca). Niekiedy występują krótkotrwałe epizody zatrzymania stolca i gazów. Zapalenie uchyłków przebiega dodatkowo z gorączką i bolesnym guzem w lewej dolnej części brzucha. Inne powikłania to: ropień śródbrzuszny, przedziurawienie jelita grubego, pełna niedrożność przewodu pokarmowego. Odrębnym powikłaniem niezwiązanym z zapaleniem jest krwawienie z uchyłków, objawiające się obecnością krwi w stolcu albo wypróżnieniami czystą krwią lub skrzepami. Co robić w przypadku wystąpienia objawów? Nawracające bóle, zwłaszcza w lewej połowie brzucha, połączone ze wzdęciem i zaparciem stolca, wymagają wizyty u lekarza, który pokieruje badaniami potwierdzającymi rozpoznanie choroby uchyłkowej okrężnicy. Cięższe objawy – silne bóle brzucha, gorączka oraz zatrzymanie wypróżnień i gazów – wymagają na ogół pilnej konsultacji chirurgicznej. W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie? Uchyłkowatość okrężnicy rozpoznaje się przypadkowo podczas kolonoskopii, w tomografii komputerowej jamy brzusznej i miednicy mniejszej lub podczas wlewu kontrastowego doodbytniczego. Uchyłki można niekiedy uwidocznić także za pomocą ultrasonografii (USG) jamy brzusznej. W przypadku podejrzenia zapalenia uchyłków najważniejszym badaniem jest tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy mniejszej. Ultrasonografia jamy brzusznej (USG) może potwierdzić obecność powikłań, takich jak ropień. Kolonoskopia jest przeciwwskazana u osób z objawami zapalenia uchyłków. Na zapalenie wskazywać mogą także wyniki prostych badań krwi – przyspieszone OB, zwiększenie stężenia CRP i zwiększenie liczby krwinek białych. Ryc. 2 Uchyłki jelita grubego (zdjęcie z badania endoskopowego) Jakie są sposoby leczenia? Niepowikłaną chorobę uchyłkową leczy się ambulatoryjnie za pomocą leków rozkurczowych i przeciwbólowych (paracetamol). Zapalenie uchyłków można leczyć ambulatoryjnie – zaleca się dietę płynną lub ubogoresztkową oraz leki jak w niepowikłanej chorobie uchyłkowej. Niekiedy lekarz może zalecić antybiotykoterapię doustną. W ciężkich lub powikłanych przypadkach zapalenia uchyłków konieczna jest hospitalizacja, dieta ścisła oraz antybiotykoterapia dożylna. Inne powikłania – ropień śródbrzuszny, przedziurawienie jelita i przetoka między pętlami jelit – wymagają leczenia operacyjnego (często w trybie ostrym). Wskazaniem do operacji może być nawracające zapalenie uchyłków bez dodatkowych powikłań, ale taki sposób leczenia tego stanu wykorzystuje się dość rzadko. Większość krwotoków (80%) z uchyłków zatrzymuje się samoistnie. U wielu chorych konieczne jest przetoczenie krwi, pilna kolonoskopia połączona z zabiegiem tamowania krwawienia lub niekiedy operacja. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? Leczeniem zachowawczym nie można usunąć uchyłków okrężnicy. Nawet operacja polegająca na usunięciu fragmentu okrężnicy z uchyłkami nie zawsze oznacza wyleczenie, ponieważ inne uchyłki pozostają lub tworzą się nowe w pozostałych odcinkach jelita grubego. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia? U chorych z uchyłkami jelita grubego konieczna jest okresowa kontrola i nadzór lekarski. Warunkiem powodzenia w leczeniu najczęściej występującej niepowikłanej choroby uchyłkowej jest stałe przyjmowanie błonnika, unikanie zaparć, przyjmowanie dużej ilości płynów. Ważne jest także utrzymanie regularnej aktywności fizycznej i prawidłowej masy ciała. Co zrobić, aby uniknąć zachorowania? Jedynym, ale niepotwierdzonym, sposobem zapobiegania rozwojowi uchyłków okrężnicy jest spożywanie od dzieciństwa diety bogatoresztkowej (ciemne gatunki chleba, warzywa i owoce). Ten rodzaj pożywienia może zapobiec również części powikłań choroby uchyłkowej (zob. Błonnik pokarmowy – przyp. red.). Uchyłki jelita grubego w pytaniach i odpowiedziach Czy choroba uchyłkowa jest groźna? Większość osób z uchyłkami jelita grubego nie ma żadnych objawów. U osób z objawami leczenie jest zwykle proste i skuteczne. Zagrożenie stanowią powikłania, takie jak zapalenie uchyłków, a zwłaszcza ropień śródbrzuszny, niedrożność, przedziurawienie i krwotok jelitowy. U osób starszych, obciążonych innymi chorobami, powikłania te są stanami zagrażającymi życiu. Czy leczenie może skutkować zniknięciem uchyłków? Uchyłki jelita grubego są trwałymi zmianami strukturalnymi, nieusuwalnymi za pomocą diety lub leków. Jedynie operacja może zmniejszyć liczbę uchyłków, aczkolwiek część z nich pozostaje albo tworzą się nowe. Czy ziarniste pokarmy (pestki) zwiększają ryzyko wystąpienia powikłań choroby uchyłkowej? Nie ma dowodów, aby pestki i ziarna zboża lub kukurydzy zwiększały częstość występowania powikłań choroby uchyłkowej. Dokładniejsze badania dotyczyły zapalenia, przedziurawienia i krwawienia z uchyłków. Czy uchyłki stanowią przeciwwskazanie do kolonoskopii? Samo występowanie uchyłków nie jest przeciwwskazaniem do kolonoskopii. Jedynym ograniczeniem jest zapalenie uchyłków, ale po jego ustąpieniu (po około 6–8 tyg.) kolonoskopię można wykonać i należy to zrobić. Jakie znaczenie mają probiotyki w leczeniu choroby uchyłkowej? Rola probiotyków w chorobie uchyłkowej jest dyskusyjna. Probiotyki mogą wywołać poprawę objawową u części chorych z uchyłkami, ale mają znaczenie pomocnicze i nie można ich traktować jako zasadniczy lub jedyny sposób leczenia.

Uchyłki jelita grubego to choroba, która charakteryzuje się tworzeniem licznych formacji koślawych (uchyłków) na ścianach jelita, które zakłócają normalną ruchliwość jelit. W większości przypadków (80%) uchyłkowatość najpierw infekuje esicy okrężnicę, a dopiero potem rozprzestrzenia się na jelito pokazują, że w krajach rozwiniętych choroba ta dotyka aż do 30% dorosłej populacji w wieku 40 lat i starszych. Zwróć uwagę na zależność częstości choroby od poziomu i czasu życia. Tak więc w krajach wysoko rozwiniętych choroba ta występuje znacznie częściej niż w biednych z tą samą częstotliwością chorych przedstawicieli obu płci i ryzyko rozwoju choroby wzrastają wielokrotnie wraz z wiekiem. Jeżeli w wieku 30 lat wykryto patologię u 7% populacji, to po 60 latach – już 60% rozpoznaje się. Jest to spowodowane osłabieniem układu odpornościowego i rozwojem zmian dystroficznych w ciele. Zastanów się, jakie główne przyczyny prowadzą do rozwoju Przyczyny uchyłkowatości2 Klasyfikacja okrężnicy uchyłkowej3 Objawy uchyłkowatości okrężnicy4 Możliwe powikłania5 Diagnoza choroby6 Metody diagnostyki instrumentalnej:7 Leczenie uchyłkowatości okrężnicy8 Leczenie środków ludowej9 Dieta i prawidłowe odżywianie w przypadku uchyłkowatości okrężnicy10 Zapobieganie chorobomPrzyczyny uchyłkowatościPrzyczynami uchyłkowatości mogą być:Związane z wiekiem zmiany dystroficzne w mięśniowym układzie jelitowym, prowadzące do osłabienia jego funkcji i zmniejszenia funkcje motoryczne i ruchliwość jelit z powodu zaburzeń zdolności unerwienia i niedostatecznej zawartości błonnika w ciśnienie wewnątrzustne w okrężnicy z powodu przewlekłego zaparcia i towarzyszących lub nabyta słabość tkanki błony śluzowej podczas infekcji jelitowych i długotrwałe stosowanie silnych środków naczyniowy. W wyniku skurczu mięśni naczynia są ściskane, co prowadzi do zaburzeń mikrokrążenia i zmian w przestrzeniach wewnątrznaczyniowych. Te zmodyfikowane obszary stają się ujściem dieta i zły styl uchyłka może być spowodowane jednym z wymienionych powodów lub całego zespołu niekorzystnych czynników. Istnieje szereg dodatkowych punktów, które mogą przyczynić się do rozwoju choroby. Są to schorzenia współistniejące (choroby niedokrwienne, hemoroidy, infekcje jelitowe), a także zaparcia,tworzenie się gazów w jelitach, mechanizmy rozwoju uchyłków nie zostały w pełni poznane. Naukowcy wciąż nie doszli do wspólnej opinii na temat przyczyn rozwoju choroby, dlatego opracowano cztery główne teorie, które uwzględniają mechanizm występowania uchyłkowatości:Teoria przepuklin. Większość naukowców uważa, że dystrofia tkanki łącznej ściany jelita, postępująca z wiekiem, staje się bodźcem do tworzenia uchyłka. Stan patologiczny jest pogarszany przez spadek ruchliwości jelit i aktywności całego organizmu. W rezultacie zwiększone ciśnienie wewnętrzne prowadzi do pojawienia się wybrzuszenia, przypominającego przepuklinę i pojawiają się one w najbardziej osłabionym naczyniowa. Zwolennicy tej teorii uważają, że główną przyczyną pojawienia się uchyłka są zaburzenia krążenia w ścianach warunkowości genetycznej. Teoria ta sugeruje, że rozwój choroby wiąże się z genetyczną wpływu mechanicznego. Zgodnie z tą teoriąpowstawanie uchyłka jest spowodowane nadmierną aktywnością ścian jelit, co prowadzi do podziału jelit na odcinki i wzrostu ciśnienia wewnętrznego w niektórych obszarach. Właśnie na tych stronach powstaje okrężnicy uchyłkowejW zależności od tego, na jakie warstwy mają wpływ, formacje w ścianach jelit podzielono na:To prawdaFałszFałszywe uchyłki tworzą tylko błonę śluzową jelit, wystaje ona do światła między włóknami mięśniowymi i przypomina przepuklinę. Prawdziwy uchyłek jest wysunięciem wszystkich warstw ściany jelita (mięśni, śluzówki, podśluzówki).Formacje patologiczne podzielono na dwie grupy według ich pochodzenia:WrodzonyNabyteWrodzone uchyłki powstają w organizmie nawet w czasie rozwoju płodowego, podczas gdy nabyte uchwyły powstają w trakcie życia pod wpływem niekorzystnych zależności od lokalizacji formacji są podzielone na następujące grupy:Uchyłki narządów rurowychUchyłki narządów wewnętrznychZgodnie z mechanizmem rozwoju, uchyłki dzielą się na dwa typy:Uchyłki trakcyjnePulsujące uchyłkiTrakcja uchyłki tworzą się w wyniku przedłużonego mechanicznego rozciągania ścian wydrążonego narządu. Edukacja pulsujące uchyłka jest związana z genetyczną predyspozycją lub efektem mechanicznym. Formacje trakcyjne mają kształt lejka i mają znacznie mniejszy rozmiar niż pulsujące uchwyty w kształcie uchyłkowatości okrężnicyUchyłkowatość jest niebezpieczna, ponieważ często przebiega bezobjawowo i proces ten trwa przez długi czas. Pacjenci dowiadują się o istnieniu zmian chorobowych przez przypadek, podczas przechodzenia badań na inne choroby. Bezobjawowa postać choroby nie wymaga pilnych działań z biegiem czasu, w miarę postępu choroby, mogą pojawić się objawy ostre. W takim przypadku niezbędna jest poważna terapia medyczna. A więc, jakie przejawy trzeba zwrócić uwagę:Ból w dolnej części brzucha, po lewej stronieBól przedłuża się i napromieniowuje do krocza i kości ogonowejPrzed stolcem może być skurczeBolesność ustępuje po wypuszczeniu gazu i stolcaMoże wystąpić niekiedy zaburzenie stolca z naprzemienną biegunką i zaparciami, nudnościami i wymiotamiWzdycha i dudni w żołądkuUczucie niepełnych wypróżnień po stolcuJeśli proces zapalny łączy te objawy, pacjent ma gorączkę, wzdęcia, kał śluzu lub powikłaniaUchyłkowatość jest niebezpieczna z powodu jej powikłań. Jeśli choroba nie jest leczona w odpowiednim czasie, mogą rozwinąć się warunki, w których nie można wykonać chirurgii w trybie otrzewnej. Gdy uchyłek pęka, treść jelitowa dostaje się do jamy brzusznej, a proces infekcyjny występuje z ropieniem w otrzewnej, co stanowi poważne zagrożenie dla życia jelit. Naruszenie czynności ruchowej jelita obserwuje się zwykle w tych miejscach, w których powstają jelitowe. Takie krwawienie może być dość ciężkie. Jednocześnie stwierdza się obecność zakrzepów w stolcu, pacjent może odczuwać gwałtowny spadek ciśnienia krwi, osłabienie i ból te stanowią poważne zagrożenie, gdy pojawiają się, pacjent jest hospitalizowany w szpitalu, gdzie rozważa się interwencję chorobyDiagnoza dotyczyła gastroenterologa. Po zbadaniu i przesłuchaniu pacjenta lekarz przepisze niezbędne testy i przeprowadzi diagnostykę laboratoryjne krwi i kału najprawdopodobniej zdiagnozują uchyłkowatość. Choroba będzie wskazywać na podwyższoną liczbę leukocytów we krwi i wzrost ESR. Badanie coprologiczne potwierdzi obecność diagnostyki instrumentalnej:Irrigoscopy. Jest uważany za najbardziej informatywną metodę diagnozy uchyłków jelita grubego. Pacjentowi przepisano lewatywę z substancją nieprzepuszczającą promieniowania rentgenowskiego (z solą barową), następnie pobierano promieniowanie rentgenowskie. Na zdjęciach z podwójnym kontrastem wyraźnie widoczne są uchyłki i zmiany patologiczne w Umożliwia wizualne zbadanie błony śluzowej jelit i wykrycie obecności uchyłka. Za pomocą tej metody można wykryć źródło krwawienia jelitowego, zdiagnozować raka, pobrać kawałek tkanki do badań (wykonać biopsję).Badanie pozwala diagnozować stany zapalne, przetoki, wrzody i inne zmiany śluzówki. Jednak takie badanie endoskopowe wiąże się z ryzykiem perforacji jelit, dlatego nie jest zalecane dla osób badania w przypadkach podejrzenia uchyłkowatości okrężnicy są przeprowadzane w dobrze wyposażonej klinice, a specjaliści powinni nie tylko wykonywać zabiegi jakościowo, ale także, jeśli to konieczne, zapewniać niezbędną pomoc, w tym interwencję uchyłkowatości okrężnicyNieskomplikowane formy uchyłkowatości okrężnicy nie wymagają poważnego leczenia. W takich przypadkach wystarczy przestrzegać określonej diety o wysokiej zawartości błonnika i regularnie opróżniać przebieg choroby wymaga długotrwałego kompleksowego leczenia z zastosowaniem terapii lekowej, diety i schematu leczenia. Leczenie uchyłki jelita grubego odbywa się w warunkach ambulatoryjnych, tylko w przypadku powikłań pacjent jest umieszczony w pacjent martwi się przedłużającym się intensywnym bólem, przepisuje się leki przeciwbólowe i przeciwskurczowe (Mebeverin). Podczas dołączania do procesu zapalnego wskazane jest leczenie antybiotykami o szerokim spektrum działania (metronidazolem). W przypadku biegunki przepisano pacjentowi leki zadaniem w leczeniu domowym jest normalizacja stolca i przywrócenie prawidłowej ruchliwości jelit. Aby poprawić trawienie, przepisano enzymy (Enzistal, Festal). Zapobieganie zaparciom przyczynia się do stosowania specjalnej diety, podczas której konieczne jest spożywanie dużej ilości to powstawaniu twardych mas kałowych i będzie zapobiegać ciśnieniu w jamie brzusznej, powodując wystąpienie uchyłka. Ponadto, w przypadku zaparć, można wziąć środki przeczyszczające oleju. Pokazano zastosowanie leków przywracających mikroflorę jelitową (Linex, Bifidumbacterin Forte).Oprócz leków, pacjentowi można zalecić procedury fizjoterapeutyczne, ciepłe kąpiele i specjalną gimnastykę. Kuracje przepisywane na lekarstwa, dieta musi być utrzymywana w sposób większości pacjentów terapia ta daje trwały pozytywny nieskuteczności leczenia zachowawczego i występowaniu powikłań, takich jak krwawienie i perforacja jelita, pacjent jest hospitalizowany w szpitalu i prowadzi operację nagłą, podczas której usuwa się część uszkodzonego jelita. Według statystyk, 10-15% ogólnej liczby pacjentów z uchyłkowatością wymaga interwencji środków ludowejW połączeniu z leczeniem farmakologicznym, uchyłkowatość okrężnicy można leczyć tradycyjnymi metodami. Przed użyciem tradycyjnych receptur nie zapomnij skonsultować się z lekarzem i być pod jego kontrolą. Tradycyjna medycyna zaleca leczenie uchyłków za pomocą naparów i wywarów z ziół leczniczych. Oto kilka przepisów:Napar z koperku, pokrzywy i dzikiej róży. W równych częściach bierz nasiona koperku, róży, liści pokrzywy i wisienki oraz kwiatów rumianku. W termosie postaw jedną łyżkę stołową z trawy i wlej 200 ml gorącej wody. Nalegaj przez pół godziny. Gotowy filtr infuzyjny i napój przed posiłkami dwa razy dziennie, rano i Elm Bark Broth. W celu przygotowania, 1/2 łyżeczki kory w postaci proszku i 1 łyżeczka granulowanej kory wlewa się ze szklanką wrzącej wody, mieszaninę gotuje się na małym ogniu przez około 20 minut. Następnie rosół chłodzi się, filtruje i wypija od jednego do trzech razy normalizować pracę jelit, zaleca się pić siemię lniane lub oliwę z oliwek. Przed snem można wypić łyżkę stołową i 50 gramów oleju przed jelitowa pomoże przywrócić i utrzymać czosnek. Codziennie można jeść ząbki czosnku na jest spożywanie gotowanych buraków, przyprawianych codziennie olejem roślinnym. Zaleca się spożywać świeżo wyciskane soki warzywne lub owocowe przed jedzeniem, jeść suszone śliwki lub suszone morele moczone otręby pszenne do swojego codziennego menu., muszą być wstępnie namoczone i zjedzone, pijąc wodę z 1 łyżeczką trzy razy dziennie. Następnie dawkę można zwiększyć do 2 łyżek stołowych trzy razy i prawidłowe odżywianie w przypadku uchyłkowatości okrężnicyDieta na uchyłkowatość powinna wyeliminować objawy i zapobiegać ewentualnym powikłaniom zasadą żywienia jest spożywanie pokarmów bogatych w błonnik pokarmowy. Pomoże to zwiększyć objętość stolca, zmniejszyć ciśnienie wewnątrz jamy brzusznej i promować regularne powinna zawierać codziennie 200 g sałatek owocowych lub warzywnych, przyprawione olejem roślinnym, chleb razowy. Przydatne jest dodawanie otrębów pszennych do żywności. Dawka otrębów stopniowo wzrasta od 5 do 25 g, ponieważ początkowo ich spożycie w dużych ilościach może powodować powodujące wzdęcia i wzdęcia są wykluczone z diety: winogrona, rośliny strączkowe, czarny chleb. Ograniczaj spożywanie zaparć:biały ryżjagodyziemniakiWyklucz nasiona, orzechy i pokarmy zawierające gruboziarniste włókna. To kapusta, rzodkiewka, rzepa, rzodkiewka, persimmon. Dieta polega na odrzuceniu alkoholu, napojach, które powodują fermentację w jelitach (kwas chlebowy, piwo), słodkich napojów powinny być ułamkowe, jedzenie powinno być przyjmowane w małych porcjach 5-6 razy dziennie. Specjaliści od żywienia zalecają zmianę osobnych posiłków i spożywanie pokarmów białkowych oddzielnie od biegunka, pokarmy, które powodują podrażnienie i zwiększoną ruchliwość jelit, są wykluczone z słabej przenośności produktów zawierających błonnik zaleca się ich wstępną obróbkę cieplną. Oznacza to, że warzywa i owoce najlepiej nie jeść surowe, gotować, piec lub podstawowe zasady prawidłowego odżywiania uchyłków jelita grubego:Obejmuje w porcji chleb z mąki razowej, otrębów pszennychZjedz więcej owoców i pełnoziarniste zbożaPrzełącz na posiłki podzieloneUżywaj co najmniej 1,5-2 litrów płynów dziennie. Może to być zwykła woda pitna, soki, kompoty, zielona i ziołowa całe mleko z dietyCodziennie spożywaj produkty mleczne (kefir, jogurt, jogurt)Zjadaj czosnek, pomoże to normalizować mikroflorę jelitowąZjedz sałatkę z warzyw przyprawioną codziennie olejem papierosy, wyeliminuj alkoholOgranicz używanie czekolady, kawy, mocnej herbatyOdmówić wyrafinowanej żywności (ciasta, ciasta, fast food, produkty mączne, produkty spożywcze)Pamiętaj, że przejście na dietę z dużą ilością błonnika powinno odbywać się stopniowo przez okres od pół do dwóch miesięcy. Najważniejsze w tej diecie są środki mające na celu zapobieganie zaparciom. Staraj się nie używać do tego celu świec ani innych leków, używaj naturalnych środków przeczyszczających:suszone śliwki,suszone morele,napary z ziół się prowadzić aktywny tryb życia, poruszać się, chodzić pieszo, ćwiczyć regularnie, wykonywać dobre ćwiczenia fizyczne. Zapobieganie chorobomZapobieganie uchyłkowatości to wzrost aktywności ruchowej i poprawa odżywiania. Staraj się prowadzić zdrowy tryb życia, porzuć alkohol i palenie, unikaj przejadania się. Ruszaj dalej, chodź pieszo, idź na długie spacery na świeżym powietrzu. Poćwicz na siłowniach, odwiedź basen, wykonuj wszystkie możliwe ćwiczenia fizyczne, wybierz zestaw ćwiczeń dla siebie i wykonuj je fast foodów, słodyczy, rafinowanych potraw zawierających wiele szkodliwych dodatków do używanie mąki i słodyczy, tłustych i smażonych potraw, się do tych zaleceń, można uniknąć wielu chorób współczesnej cywilizacji. Pamiętaj, że wysoki standard życia i komfort sprawia, że mniej się poruszamy, przejadamy, używamy sztucznych dodatków do żywności i barwników, co niewątpliwie szkodzi zdrowiu. Porzuć wątpliwe jedzenie, poprowadź zdrowy tryb życia, starannie przygotuj codzienne menu. Tylko w ten sposób możesz uniknąć problemów zdrowotnych i prowadzić aktywne, satysfakcjonujące życie.

Dieta przy uchyłkach jelita grubego uzależniona jest od postaci choroby i jej przebiegu. Ma ona ogromne znaczenie we wsparciu leczenia, uniknięciu uciążliwych objawów jak i w profilaktyce wystąpienia tej jednostki chorobowej. Na czym polega dieta przy uchyłkach jelita grubego? Uchyłki jelita grubego to zagłębienia błony śluzowej jelita w warstwę mięśniową, co prowadzi do uwypuklenia błony śluzowej na zewnątrz jelita. W wyniku tego tworzą się pewnego rodzaju kieszonki, w których może zatrzymywać się treść pokarmowa. Przyczyną tworzenia się uchyłków może być niewłaściwe odżywianie, dieta ubogobłonnikowa, która to przyczynia się do powstawania zaparć. Mogą one również wynikać z osłabienia warstwy mięśniowej ścian przewodu pokarmowego. Bardzo często uchyłki nie dają żadnych objawów, jednak zdarza się, że dochodzi do ich zapalenia niekiedy wraz z krwawieniem do jelita. Udowodniono, że spożywanie czerwonego mięsa i alkoholu ma niekorzystny wpływ na występowanie objawów klinicznych i powikłań uchyłkowatości. Dieta przy uchyłkach jelita grubego w przypadku niepowikłanej, bezobjawowej choroby uchyłkowej powinna być dietą bogatoresztkową – bogatą w błonnik pokarmowy, który to pobudza mechanicznie jelita do pracy. Gdy jednak pojawiają się stany zapalne uchyłków i występują symptomy chorobowe, należy przestrzegać diety łatwostrawnej dopasowanej do przebiegu objawów. Dieta przy uchyłkach powinna być wciąż oparta na zasadach diety człowieka zdrowego, ale posiadać modyfikacje zależne od stanu zdrowia. Jaka dieta przy uchyłkach jelita grubego? Najlepiej dopasowana do stanu zdrowia i występujących objawów. Co jeść przy zapaleniu uchyłków jelita grubego? W leczeniu łagodnych i umiarkowanych postaci zapalenia uchyłków wystarczą jedynie delikatne modyfikacje w jadłospisie, zastosowanie diety łatwostrawnej ze zwróceniem uwagi na odpowiednią ilość błonnika rozpuszczalnego. Pacjenci z rozpoznaniem ostrego, ale niepowikłanego zapalenia powinni zastosować także dietę łatwostrawną, ale ze zmienioną konsystencją – dietę płynną. Dieta ścisła to dieta przy uchyłkach jelita dla osób z ciężkim przebiegiem lub powikłanym zapaleniem, które wymagają hospitalizacji. Co można zatem jeść przy uchyłkach jelita grubego, będących w stanie zapalnym? Warto ograniczyć pełnoziarniste produkty zbożowe, a wprowadzić te oczyszczone tj. produkty na bazie mąki pszennej o niskim typie (np. makarony pszenne, kasza manna, biały ryż czy mąka ziemniaczana). Warzywa i owoce, powinny być spożywane bez skórki i pestek najlepiej ugotowane i przetarte. Warto także wprowadzić niskotłuszczowe fermentowane produkty mleczne, które zawierają cenne bakterie wspierające pracę jelit. Odmiennie sprawa wygląda w przypadku diety przy uchyłkach niepowikłanych i bezobjawowych. Tu należy zastosować dietę bogatoresztkową opartą o modyfikacje racjonalnego żywienia. Warto pamiętać by zwiększyć błonnik stopniowo, a co za tym idzie włączyć do diety pełnoziarniste produkty zbożowe, owoce i warzywa, a także orzechy i nasiona. Nieodłącznym elementem diety powinno być również wypijanie odpowiedniej ilości płynów – 1,5-2 litry dziennie, a w szczególności wody mineralnej czy słabych naparów ziołowych. Produkty zakazane przy uchyłkach Produkty zakazane przy uchyłkach niezależnie od postaci to żywność przetworzona i ciężkostrawna. Należą do nich słodycze, dania fast food czy też inne potrawy tłuste i smażone. Wykluczyć warto także ostre przyprawy oraz alkohol. Dieta przy uchyłkach w jelicie grubym powinna ograniczać produkty zapierające (np. banany, ryż, wytrawne czerwone wino, napój z czarnych jagód, świeże pieczywo, czekolada) i wzdęciogenne (np. nasiona roślin strączkowych, warzywa cebulowe i kapustne, czereśnie). Czego nie jeść przy uchyłkach jelita grubego? Przede wszystkim należy zachować umiar i obserwować swój organizm. Przy niepowikłanej chorobie uchyłkowej jelit należy zwrócić uwagę na zawartość błonnika w codziennej diecie. Jeżeli do tej pory posiłki nie były bogate w produkty pełnoziarniste, warzywa czy owoce to zmiany należy wprowadzać stopniowo, aby uniknąć dyskomfortu ze strony przewodu pokarmowego. Jadłospis przy uchyłkach jelita grubego, bogaty w błonnik może wyglądać następująco: śniadanie: owsianka na mleku z jabłkiem, cynamonem i orzechami włoskimi; drugie śniadanie: kanapka z twarożkiem i rzodkiewką; obiad: pęczotto z kaszy jęczmiennej z dynią i kurczakiem; podwieczorek: ciastka z kaszy jaglanej z bakaliami; kolacja: zupa jarzynowa. Dieta przy uchyłkach jelita grubego – przepisy Poniżej prezentujemy przykładowe przepisy w niepowikłanej chorobie uchyłkowej. Kaszotto gryczane z kurczakiem, szpinakiem i kapustą pekińską Składniki: kasza gryczana sucha - 5 łyżek, kurczak, mięso z piersi bez skóry - 140 g, por - około 0,5 sztuki, czosnek - 1 ząbek, kapusta pekińska - 1 liść, szpinak świeży (baby) - 1 szklanka, woda - około szklanki, sos sojowy jasny - 2 łyżki, ocet balsamiczny - 1 łyżka, oliwa z oliwek - 3 łyżki, sól, pieprz czarny, oregano suszone, słonecznik łuskany, nasiona - około 1,5 łyżki. Sposób przygotowania: Mięso umyj, osusz i pokrój w kostkę. Następnie usmaż je na rozgrzanej patelni z tłuszczem i odłóż na bok. Czosnek obierz i posiekaj. Kapustę oraz pora umyj i drobno pokrój. Na rozgrzanej patelni z tłuszczem podsmaż pora oraz czosnek. Następnie dodaj suchą kaszę i smaż przez minutę. Gorącą wodę wymieszaj z sosem sojowym oraz octem balsamicznym i wlewaj partiami na patelnię stale mieszając. Ustaw największy płomień lub moc palnika, by kasza jednocześnie chłonęła bulion, a jego nadmiar wyparowywał. Kiedy kasza wchłonie pierwszą partię płynu, dodaj następną. Powtarzaj czynność, do momentu, aż kasza wchłonie cały płyn. Na patelnię z kaszą dodaj mięso, szpinak, kapustę oraz przyprawy. Zawartość patelni wymieszaj, zdejmij z ognia i odstaw pod przykryciem na około 5 minut, aż szpinak zmięknie. Gotowe danie przełóż na talerz i posyp nasionami. * Nasiona możesz podprażyć na suchej patelni. Zupa krem z groszku z serem feta Składniki: ziemniaki – 1 sztuka, cebula – 0,5 sztuki, bulion warzywny - 2 szklanki, groszek zielony mrożony - 1,5 szklanki, oliwa z oliwek - 3 łyżki, kiełki - 1 łyżka, ser typu feta, 12% tłuszczu - 60 g, sól, pieprz. Sposób przygotowania: Cebulę obierz i posiekaj. Ziemniaki umyj, obierz i pokrój w kostkę. W garnku rozgrzej tłuszcz i zeszklij cebulę. Zalej cebulę bulionem, dodaj ziemniaki i gotuj pod przykryciem przez około 10 minut. Następnie dodaj groszek i gotuj do miękkości warzyw. Pod koniec gotowania dodaj przyprawy. Gotową zupę zmiksuj. Zupę podawaj z pokrojonym w kostkę serem i kiełkami. Jaglanka na mleku z malinami, orzechami laskowymi i kakao Składniki: kasza jaglana sucha - 5 łyżek, mleko spożywcze 2% tłuszczu - 1 szklanka, maliny - 2 łyżki, orzechy laskowe łuskane - 4 sztuki, kakao naturalne, ciemne - 1 łyżeczka. Sposób przygotowania: Ugotuj kaszę w mleku z kakao przez około 15-20 minut i przełóż do miseczki. Owoce dodaj do kaszy. Następnie dodaj posiekane orzechy i wymieszaj wszystkie składniki. * Pamiętaj o myciu owoców, również tych, które obierasz ze skórki. ** Żeby zniwelować gorzkawy posmak kaszy jaglanej, warto przed ugotowaniem podprażyć ją na suchej patelni, aż do momentu wydzielenia się przyjemnego zapachu, a następnie wypłukać kaszę w zimnej wodzie. Można też zamiast tego wypłukać ją w gorącej, a następnie zimnej wodzie. Smakowitość diety to podstawa skuteczności stosowanego sposobu żywienia. Pomaga ona w wytrwaniu w założonym celu. Nowoczesne aplikacje dietetyczne umożliwiają modyfikację planu poprzez wymianę posiłków czy produktów. Dzięki szerokiemu wyborowi dań na pewno każdy znajdzie coś co podpasuje jego preferencjom smakowym. W ramach abonamentu możliwy jest stały kontakt z dietetykiem, który odpowie na wszelkie żywieniowe pytania. Artykuł zawiera lokowanie produktu.

Choć uchyłków jelita grubego nie leczy się farmakologicznie, ich objawy można złagodzić odpowiednią dietą. Jadłospis, oparty głównie na wysokiej zawartości błonnika, jest nieco modyfikowany w zależności od rodzaju schorzenia. Co jeść, a czego nie jeść przy chorobie uchyłkowej? Jakie produkty są zalecane, a jakie niewskazane przy zapaleniu uchyłków? Zobacz, po które potrawy możesz sięgać, a z których zrezygnować. Uchyłki to małe woreczki o średnicy ok. 1 cm uwypuklające się do zewnętrznej części jelita grubego. Występują najczęściej w końcowym fragmencie jelita, a wywołane są najczęściej wiekiem oraz niewłaściwą dieta ubogą w to powszechne schorzenie, szczególnie u starszych osób. Statystycznie cierpi na nie co trzecia osoba po 60. roku życia i… niemal każda po 80. roku życia. Ponieważ choroba w większości przypadków nie daje żadnych objawów, większość chorych nigdy się o niej nie dowiaduje. A tymczasem to obecność uchyłków może wyjaśniać bóle brzucha w lewej dolnej części, naprzemiennie biegunki i zaparcia oraz wzdęcia. Gdy schorzenie staje się bolesne i szczególnie uciążliwe, udajemy się do lekarza, który na podstawie badań diagnozuje chorobę uchyłkową okrężnicy. Wtedy przystępuje się do przy uchyłkach okrężnicy W leczeniu choroby uchyłkowej stosuje się dietę bogatoresztkową opartą na produktach z wysoką zawartością błonnika Fot. Uchyłkowatość jest chorobą nieuleczalną farmakologicznie, a leczenie jest głównie objawowe i polega na jak najdłuższej remisji objawów. W skrajnych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna polegająca na wycięciu uchyłków wraz z kawałkiem jelita. Leczenie uchyłków polega przede wszystkim na odpowiedniej diecie bogatej w błonnik. Polisacharydy pęcznieją w jelitach, skracają czas przepływu przez nie żywności, przyspieszają perystaltykę jelit i tym samym regulując wypróżnianie. Ponadto błonnik oczyszcza jelita „wymiatając” z nich resztki jedzenia, które – zalegając – doprowadzają do zapalenia uchyłków. Jest to już poważniejsza odmiana choroby często wymagająca ścisłej diety, hospitalizacji i podawania antybiotyków dożylnie. Dieta przy uchyłkach może być modyfikowana w zależności od rodzaju schorzenia. Lekarze rozróżniają: bezobjawową chorobę uchyłkową niepowikłaną objawową chorobę uchyłkową, łagodne i umiarkowane zapalenie uchyłków, ciężkie i powikłane zapalenie uchyłków W dwóch pierwszych rodzajach choroby zaleca się dietę łagodną z wysoką zawartością błonnika. W tym przypadku stosuje się dietę bogatoresztkową, w której eliminuje się niewiele produktów, przede wszystkim słodycze, fastfood i potrawy smażone. Szczególnie ważne jest tutaj przyjmowanie dużej ilości płynów, głównie wody i herbat ziołowych. Dieta przy zapaleniu uchyłków Przy zapaleniu uchyłków zalecane jest pieczywo pszenne i biały ryż Fot. Przy niepowikłanym zapaleniu uchyłków łagodnym i umiarkowanym wprowadza się natomiast dietę lekkostrawną, w przeciwieństwie do poprzednich przypadków - z ograniczeniem ilości błonnika pokarmowego. Zatem węglowodany, stanowiące główne źródło energii w diecie, powinny być ubogie w błonnik pokarmowy i lekkostrawne. Jadłospis w tym rodzaju choroby powinien zawierać białe pieczywo (pszenne), biały ryż, lekkostrawne kasze – kasza manna, kasza jaglana, kasza jęczmienna perłowa oraz biały makaron. Warzywa jemy poddane obróbce termicznej i obrane ze skórki. Unikamy warzyw ciężkostrawnych, do których należą: warzywa kapustne i cebulowate, suche nasiona roślin strączkowych, ogórki i rzodkiewka. Unikamy też owoców suszonych, marynowanych oraz owoców pestkowych. Owoce spożywamy w formie gotowanej, pieczonej lub w postaci przecierów. W przypadku ciężkiego i powikłanego zapalenia uchyłków konieczna jest hospitalizacja wraz z dietą ścisłą. Jej zasady ustala lekarz indywidualnie dla każdego jeść przy uchyłkowatości okrężnicy? Przy uchyłkach jelita grubego dozwolone jest jedzenie wszystkich owoców za wyjątkiem czereśni Fot. Produkty zalecane nabiał: mleko 2% tłuszczu, jogurt, kefir, mleko ukwaszone 1-dniowe, maślanka, serwatka kawa zbożowa, twaróg soki owocowe i warzywne napoje owocowo-mleczne herbata owocowa i ziołowa woda mineralna woda gotowana z miodem pieczywo: pełnoziarniste, graham, pieczywo chrupkie, pumpernikiel chude wędliny drobiowe i chuda szynka dżem marmolada miód pasztet masło margaryna miękka kasze makaron mięsa: cielęcina, konina, schab, królik, indyk, kurczak ryby: sandacz, szczupak, karp, flądra, dorsz, pstrąg, mintaj, makrela, tuńczyk oleje: słonecznikowy, sojowy, kukurydziany, rzepakowy oliwa z oliwek warzywa: ziemniaki, buraki, papryka, pomidory, marchew, dynia, szpinak, sałata, pietruszka, seler, rabarbar orzechy włoskie orzechy laskowe wszystkie owoce z wyjątkiem czereśni Produkty, które należy ograniczyć kawa naturalna, mleko pełne, jogurt tłusty, słaba herbata pieczywo jasne, chleb żytni sery podpuszczkowe, salceson, ryby wędzone tłuste, śledzie, konserwy rybne soczewica średnio tłuste gatunki mięs: wieprzowina, wołowina, dziczyzna, gęś, kaczka podroby: wątroba, ozorki, nerki, serca, mózg, flaki, ryby: śledzie, halibut niebieski, łosoś, warzywa: kalafior, kiszona kapusta, cebula, czosnek, pory, fasolka szparagowa, groszek zielony, ogórki kiszone gruszki, orzechy: solone, kokosowe, arachidowe przyprawy: ostra papryka, pieprz, chili, musztarda Potrawy zalecane w uchyłkach jelita grubego zupy mleczne, zupy owocowe, zupy jarzynowe, krupnik, zupy czyste na wywarach mięsnych, grzybowych pulpety potrawki duszone potrawki pieczone makaron z mięsem, makaron z owocami, leniwe pierogi, pierogi z mięsem, pierogi z owocami, papryka faszerowana, kluski ziemniaczane (śląskie) zapiekanki, naleśniki z mięsem, leczo, tarta jarzynowa, lasagne z mięsem i jarzynami, placki ziemniaczane (w ograniczonej ilości) galaretki owocowe, i mleczne, musy, przeciery owocowe, suflety, sałatki owocowe, ciasta z dodatkiem płatków owsianych , ciasteczka biszkoptowe, keksy Czego nie jeść przy chorobie uchyłkowej? Przy chorobach jelit, takich jak uchyłkowatość, należy zrezygnować z warzyw kapustnych Fot. Produkty, które należy wykluczyć mocna herbata, alkohol, napar z czarnych suszonych jagód, kawa naturalna, kawa żołędziowa, pieczywo świeże, pieczywo cukiernicze, wędliny tłuste, tłuste konserwy mięsne, groch, warzywa kapustne, bardzo tłuste mięsa: baranina, mięsa smażone, boczek, smalec, słonina, margaryny twarde, olej palmowy, suche nasiona roślin strączkowych, ogórki świeże, frytki, czereśnie, kisiele, czekolada, kakao, batony, Potrawy niedozwolone przy uchyłkach jelita zupy z warzyw wzdymających, strączkowych, kapustnych, zupy bardzo tłuste, zawiesiste, zupy na wywarach kostnych, zupa ryżowa, zupy podprawiane mąką ziemniaczaną krokiety z kapustą, potrawy z fasoli, grochu, potrawy z ryżu, potrawy z dodatkiem mąki ziemniaczanej, i warzyw kapustnych ciasta z dodatkiem kakao

Uchyłki jelit powstają na skutek uwypukleń błony śluzowej na zewnątrz jelita. Przyczynami tworzenia się uchyłków mogą być: niewłaściwa dieta uboga w błonnik pokarmowy prowadząca do powstawania zaparć, zaburzenia strukturalne i funkcjonalne jelit oraz choroby tkanki łącznej. Do czynników ryzyka rozwoju choroby uchyłkowej należy również starszy wiek. Choroba może mieć różne postaci kliniczne. Żywienie w tej przypadłości zależy od istniejących objawów i zaostrzenia choroby. Objawowa niepowikłana choroba uchyłkowa Przy braku dolegliwości oraz przy objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej stosowana jest dieta bogatoresztkowa (bogata w błonnik pokarmowy) z ograniczeniem czerwonego mięsa i alkoholu. Należy wprowadzić również modyfikację stylu życia, która polega na zwiększeniu aktywności fizycznej, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia tytoniu. Dieta bogatoresztkowa stosowana jest w celu pobudzenia motoryki jelit. Błonnik pokarmowy nie ulega trawieniu i wchłanianiu, jest jednak niezbędny do utrzymania prawidłowej funkcji przewodu pokarmowego. Głównym źródłem energii w diecie powinny być węglowodany pełnoziarniste (bogate w błonnik pokarmowy). Zalecane są produkty zbożowe z pełnego przemiału, tj.: kasze (zwłaszcza kasza jęczmienna, kasza jęczmienna pęczak, kasza gryczana, amarantus), brązowy ryż, płatki owsiane, dobrej jakości pełnoziarniste pieczywo żytnie i razowe, makarony pełnoziarniste. Wszystkie powyższe propozycje obfitują w błonnik pokarmowy. Oprócz wymienionych produktów dobrym źródłem błonnika pokarmowego są również warzywa i owoce. Zaleca się, aby warzywa stanowiły składnik każdego posiłku. Powinny być spożywane w jak największych ilościach. Źródłem błonnika pokarmowego są również owoce, zwłaszcza suszone, takie jak: figi, śliwki, daktyle, morele. Warto wprowadzić do diety również otręby, będące bogatym źródłem włókna pokarmowego – można je dodawać do różnych dań, np. do surówek, jogurtów, potraw mielonych, past do pieczywa czy koktajli. Warzywa strączkowe i orzechy również zawierają dużo błonnika, jednak produkty te powinny być spożywane z umiarem, gdyż mogą nasilać dolegliwości jelitowe – zależy to od indywidualnej tolerancji. Poza zwiększeniem ilości błonnika pokarmowego w diecie zaleca się ograniczenie spożycia czerwonego mięsa. Wskazane są: chude gatunki mięs – cielęcina, indyk, kurczak, królik, chude ryby – dorsz, mintaj, morszczuk, sola, okoń, szczupak, lin. Nie powinno się jeść tłustego czerwonego mięsa wieprzowego oraz baraniny, gęsiny, mięsa kaczego i tłustych ryb – łososia, makreli, karpia, węgorza, halibuta. Zalecana jest regularność posiłków (powinny być one spożywane co 3-4 godziny) oraz nawadnianie organizmu na odpowiednim poziomie, co jest istotne dla prawidłowego działania błonnika pokarmowego. Przeczytaj również:Uchyłkowatość jelita grubegoNiepowikłane zapalenie uchyłków łagodne i umiarkowane W niepowikłanym zapaleniu uchyłków łagodnym i umiarkowanym wprowadza się dietę lekkostrawną (z ograniczeniem ilości błonnika pokarmowego). W tym przypadku dieta nie powinna nadmiernie obciążać przewodu pokarmowego. Węglowodany, stanowiące główne źródło energii w diecie, powinny być ubogie w błonnik pokarmowy i lekkostrawne. Jadłospis powinien zawierać: białe pieczywo – chleb pszenny, bułki pszenne, biały ryż, lekkostrawne kasze – kasza manna, kasza jaglana, kasza jęczmienna perłowa, biały makaron. Warzywa powinny zostać poddane obróbce termicznej i obrane ze skórki. Należy unikać warzyw ciężkostrawnych, do których należą: warzywa kapustne, cebula, czosnek, por, suche nasiona roślin strączkowych, ogórki, rzodkiewka. Owoce najlepiej przygotowywać w formie gotowanej lub pieczonej. Można je spożywać np. w postaci przecierów. Niezalecane są owoce: suszone, marynowane, pestkowe. Przeciwwskazane są również orzechy i nasiona. Zaleca się spożywanie chudych gatunków mięsa i ryb. Posiłki powinny być spożywane regularnie. Zalecaną formą obróbki termicznej jest gotowanie, gotowanie na parze lub duszenie. Ważne jest także regularne dostarczanie płynów. Niepowikłane zapalenie uchyłków ciężkie, nieleczące się W niepowikłanym zapaleniu uchyłków ciężkim, nieleczącym się wprowadzana jest dieta ścisła, a w lżejszych przypadkach – płynna. Dieta ścisła lub dieta płynna wprowadzane są po zaleceniu lekarza. Zazwyczaj wymagana jest wówczas hospitalizacja. Podsumowując, dieta w uchyłkowatości jelita grubego zależy od objawów i stopnia zaawansowania choroby. W zależności od stopnia zaostrzenia stosowana jest dieta bogato- lub ubogobłonnikowa. Na każdym etapie ważne jest odpowiednie nawodnienie organizmu. Zdrowy, aktywny styl życia oraz dieta bogata w błonnik pełnią ważną funkcję w profilaktyce i mogą przeciwdziałać powstawaniu uchyłków. Jakie jedzenie na grilla? Przede wszystkim, produkty grillowane nie powinny zawierać konserwantów, np. azotyn sodu i potasu, których aktywność kancerogenna wzrasta wraz z obróbką… Zobacz więcej

Jaglany detoks – oczyść swój organizm szybko i bezpiecznie Jo Sonn/Unsplash Opublikowano: 10:40Aktualizacja: 14:37 Czujesz, że coraz częściej dopada cię zmęczenie, a twoja cera stała się szara i mało atrakcyjna? Być może pora na oczyszczenie organizmu – pozbycie się nadmiaru toksyn błyskawicznie postawi cię na nogi i przywróci blask twojej cerze. Dowiedz się więcej o jednej z najbardziej cenionych metod oczyszczania organizmu, jaką jest detoks jaglany! Jaglany detoks – sposób na odzyskanie energii i pełni zdrowiaPost jaglany – jak go przeprowadzić?Jaglany detoks – dla kogo? Detoks jaglany to wyjątkowo skuteczny sposób na pozbycie się nadmiaru toksyn z organizmu. Kasza jaglana zawiera mnóstwo witamin i minerałów, dzięki czemu organizm otrzymuje solidną porcję składników odżywczych. Detoks jaglany jest więc nie tylko skuteczny, ale również bezpieczny dla organizmu. Jak go przeprowadzić? Jaglany detoks – sposób na odzyskanie energii i pełni zdrowia Popularność kaszy jaglanej nie słabnie od kilku lat. Nic dziwnego – jest nie tylko smaczna, ale też bardzo zdrowa. Pozwala na tworzenie wielu ciekawych i pysznych dań, które doskonale sprawdzają się w zdrowej kuchni. Istnieje mnóstwo metod na oczyszczenie organizmu, jednak jaglany detoks należy do tych najbardziej popularnych. Dlaczego warto oczyszczać organizm? Na skutek ogromnej ilości toksyn znajdujących się w powietrzu, szkodliwych substancji w pożywieniu lub nadmiaru żywności spożywanej na co dzień organizm może być przepełniony toksynami lub niestrawionymi resztkami pokarmowymi. Oczyszczanie organizmu kaszą jaglaną pozwala na dokładne oczyszczenie jelit i szybkie usunięcie toksyn z organizmu. Zaparcia, częste bóle głowy, a w dłuższej perspektywie rak jelit – to tylko niektóre ze skutków, które mogą pojawić się wraz z nagromadzeniem toksyn i resztek pokarmowych w jelitach, dlatego to właśnie od nich należy rozpocząć oczyszczanie organizmu, jeśli zależy nam na efektach. Jaglany detoks, to świetny sposób na oczyszczenie organizmu. Doskonale nadaje się także dla osób z celiakią, ponieważ kasza jaglana nie zawiera glutenu. Niemniej jednak jest ona nadzwyczaj zdrowa, dlatego powinna pojawiać się na naszych talerzach jak najczęściej – nie tylko podczas jaglanego detoksu. Kasza jaglana to doskonałe źródło witaminy B1, B2 i B6, a także żelaza, miedzi i krzemu. Zawiera również mnóstwo odmładzającej witaminy E i cennej dla umysłu lecytyny. Kasza jaglana mocno rozgrzewa organizm, dlatego sprawdzi się w okresie jesienno-zimowym. Pozytywnie działa na układ pokarmowy i gospodarkę kwasowo-zasadową organizmu, a także poprawia pamięć i koncentrację. Dzięki tym właściwościom kasza jaglana doskonale sprawdzi się podczas detoksu u osób, które chcą dogłębnie oczyścić organizm, a jednocześnie muszą zachowywać maksymalną wydajność intelektualną. Wypróbuj najwyższej jakości suplementy diety i probiotyki, które zadbają o pracę Twoich jelit. Znajdziesz je w przestrzeni zakupowej HelloZdrowie! Trawienie WIMIN Lepszy metabolizm, 30 kaps. 79,00 zł Trawienie, Verdin Verdin Fix, Kompozycja 6 ziół z zieloną herbatą, 2 x 20 saszetek 15,90 zł Post jaglany – jak go przeprowadzić? W zależności od tego, jak bardzo zanieczyszczony jest twój organizm, możesz zdecydować się na różne warianty postu jaglanego. Możliwe opcje to post jaglany trwający jeden dzień – w tym przypadku należy jeść tylko kaszę jaglaną, bez żadnych dodatków. Inna wersja jaglanego detoksu to opcja trzydniowa, kiedy spożywa się nie tylko kaszę, ale też owoce i warzywa, które oczyszczają organizm dzięki ogromnej zawartości błonnika, a dodatkowo dostarczają nam wielu cennych witamin i minerałów. Wiele osób stosuje detoks jaglany, który trwa od 12 do 21 dni. W tym przypadku należy bardzo mocno kontrolować dietę – choć podstawą jest zdrowa kasza jaglana, owoce i warzywa, nie należy zapominać o odpowiedniej podaży białka i zdrowych tłuszczów. Przez pierwsze dwa dni należy jeść tylko zupę warzywną z dodatkiem kaszy jaglanej – pozwoli ona na wstępne oczyszczenie organizmu. Należy mieć świadomość, że przy oczyszczaniu organizmu może pojawić się ból głowy, problemy trawienne, zmęczenie i senność – typowe objawy dla detoksu. Oprócz tego na skórze mogą pojawić się zanieczyszczenia – na szczęście po kilku tygodniach zarówno skóra, jak i cały organizm zostaną doskonale oczyszczone, a ty poczujesz się świetnie jak nigdy dotąd. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem. Jaglany detoks – dla kogo? Post jaglany to świetna propozycja dla osób, które chcą schudnąć. Oprócz tego warto polecić post jaglany dla biegaczy – dzięki niemu zyskają oni zupełnie nową energię do bicia swoich rekordów. Detoks jaglany to dobra propozycja dla osób, które właśnie rzuciły nałogi, na przykład palenie papierosów – ich organizm wymaga naprawdę solidnego oczyszczania, dlatego post jaglany jest tutaj dobrym rozwiązaniem. Podczas detoksu należy zrezygnować z używek, gdyż ich stosowanie zaprzepaści oczyszczanie organizmu. Jaglany detoks jest nie tylko skuteczny, ale też bardzo bezpieczny dla organizmu, dlatego warto zdecydować się na niego przynajmniej raz na 12 miesięcy. Na szczęście kasza jaglana jest smaczna i doskonale łączy się z wieloma owocami i warzywami, dlatego post jaglany to łączenie przyjemnego z pożytecznym. Zobacz także Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Paulina Majer Jestem pasjonatką życia – nieustannie odkrywam nowe, fascynujące rzeczy, którym oddaję się bez reszty (przynajmniej na chwilę). Zdrowe życie to dla mnie sposób nie tylko na zachowanie dobrej formy, ale też świetnego samopoczucia. Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy „Pijemy, kiedy chce nam się pić, a nie wtedy, kiedy mamy wodę pod ręką”. O trudnych czasem powrotach do seksu po porodzie opowiadają ginekolog i psycholożka „Wpojono nam, że trzeba dążyć do celu, nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności”. Dlaczego tak trudno reagować na mobbing, mówi psycholożka Karolina Ołdak „Chcę wspierać kobiety i w jednym, i w drugim nieszczęściu”- mówi Kasia Morawska, zwolenniczka legalnej aborcji i dawczyni komórek jajowych Marysia Warych: „Ludzie myślą, że mamy dwa tryby: albo nie możemy wstać z łóżka, albo mamy halucynacje i słyszymy głosy. Tymczasem choroba afektywna dwubiegunowa ma różne oblicza”

Rumianek Rumianek to roślina lecznicza o doskonałym działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Dzięki temu jest idealny dla osób cierpiących na uchyłkowatość czy zapalenie uchyłka jelita. Najlepiej jest przygotować herbatę rumiankową. Lekami stosowanymi w chorobie uchyłkowej są substancje o działaniu rozkurczowym oraz antybiotyk – ryfampicyna aplikowana w 7-dniowych cyklach raz w miesiącu. Ich stosowanie ma na celu zmniejszenie dolegliwości i ograniczenie ryzyka rozwoju powikłań. Jak pozbyć się uchyłków jelita grubego? Uchyłki jelita grubego – dieta i domowe sposoby. Domowe leczenie uchyłków jelit polega na kontrolowaniu wypróżnień, co osiąga się dzięki stosowaniu w przypadku uchyłków jelita grubego diety bogatej w błonnik i wypijaniu 6–8 szklanek płynów na dzień. Jakie są objawy uchyłków w jelicie grubym? Objawy uchyłków w jelicie grubym ze strony pochwy: uczucie obecności nieokreślonej masy w pochwie, sporadycznie krwawienia z pochwy (powinny być one skontrolowane u ginekologa, ponieważ jest wiele przyczyn krwawienia). Niektóre kobiety z uchyłkowatością jelita odkrywają, że uciśnięcie brzegu lub dolnej ściany pochwy pomaga się wypróżnić. Co to jest domowe leczenie uchyłków jelit? Domowe leczenie uchyłków jelit polega na kontrolowaniu wypróżnień, co osiąga się dzięki stosowaniu w przypadku uchyłków jelita grubego diety bogatej w błonnik i wypijaniu 6–8 szklanek płynów na dzień. Co to jest choroba uchyłkowa jelit? Uchyłek (łac. rectocele) to uwypuklenie ściany jelita, które może powodować zaburzenia w prawidłowej pracy przewodu pokarmowego. Choroba uchyłkowa jelit występuje znacznie częściej u kobiet (u mężczyzn zdarza się sporadycznie) i powoduje, że przednia ściana odbytnicy, która jest na tej samej wysokości co pochwa, Jak leczy się uchyłki jelita grubego? Niepowikłaną chorobę uchyłkową leczy się ambulatoryjnie za pomocą leków rozkurczowych i przeciwbólowych (paracetamol). Zapalenie uchyłków można leczyć ambulatoryjnie – zaleca się dietę płynną lub ubogoresztkową oraz leki jak w niepowikłanej chorobie uchyłkowej. Niekiedy lekarz może zalecić antybiotykoterapię doustną. Jaki antybiotyk na zapalenie uchyłków jelita grubego? Autorzy podkreślają, że powszechnie stosowane antybiotyki są skuteczne jedynie w leczeniu ostrego zaplenia uchyłków, nie zapobiegają one nawrotom tej choroby i nie są skuteczne w łagodzeniu jej objawów. Oczekiwania takie wydaje się spełniać antybiotyk nowej generacji, praktycznie niewchłanialny z jelita – ryfaximina. Czy uchyłki jelita grubego są niebezpieczne? Nieleczona choroba uchyłkowa może prowadzić do groźnych powikłań. Najczęstszym z nich jest ostre zapalenie uchyłków. Dochodzi wówczas do powstania ropnia przy okrężnicy. Często także powstaje mikroperforacja jelita (przedziurawienie ściany) i miejscowe zapalenie otrzewnej. Niepowikłane zapalenie uchyłków łagodne i umiarkowane białe pieczywo – chleb pszenny, bułki pszenne, biały ryż, lekkostrawne kasze – kasza manna, kasza jaglana, kasza jęczmienna perłowa, biały makaron. Czy uchyłki jelita grubego można wyleczyć? nawet 80 proc. populacji. Uchyłkowatość jelita grubego jest chorobą nieuleczalną, zatem trwającą całe życie. Nie można jej wyleczyć farmakologicznie ani operacyjnie, ponieważ trzeba by usunąć całe jelito grube, a to naraża pacjenta na inne objawy i częściej przynosi więcej szkody niż pożytku. Co pomaga na zapalenie uchyłków? Domowe leczenie uchyłków jelit polega na kontrolowaniu wypróżnień, co osiąga się dzięki stosowaniu w przypadku uchyłków jelita grubego diety bogatej w błonnik i wypijaniu 6–8 szklanek płynów na dzień. Jakie są objawy zapalenia uchyłków jelita grubego? Choroba uchyłkowa charakteryzuje się takimi objawami jak: nawracający lub przewlekły ból w lewym dole biodrowym, wzdęcia lub zmiana rytmu wypróżnień. W miarę rozwoju choroby może pojawić się również gorączka, nudności, wymioty, a także zatrzymanie gazów i stolca. Jakie zioła na uchyłki jelita grubego? Stosowanie naparów z kopru włoskiego (fenkułu włoskiego) przynosi ulgę w bólach spowodowanych nagromadzeniem gazów i nadmiernym napięciem mięśni żołądka i jelit. Przyjmowanie herbatki z kopru włoskiego może złagodzić dolegliwości związane z chorobą uchyłkową. Czy przy Uchyłkach jelita grubego można jeść kaszę? Wraz z poprawą stanu chorego dietę rozszerza się do postaci diety ubogoresztkowej (ubogobłonnikowej, do 10 g błonnika dziennie), wprowadzając na początek owoce i warzywa w postaci puree. Można jeść zupy kremy, kaszę manną z owocami i inne drobne kasze (w zależności od tolerancji), ziemniaki, łagodne sosy, np. Kiedy rak jelita grubego daje przerzuty? Jakie daje przerzuty rak jelita grubego? Rak jelita grubego daje powikłania w około 30-40 procentach. Najczęściej przerzuty te występują do wątroby, mogą też występować do płuc, kości, mózgu i jajników. Ale pierwszym miejscem gdzie te przerzuty się pojawiają są węzły chłonne w tej części jelita, gdzie znajduje się rak. Co to są uchyłki okrężnicy? Uchyłkowatość stanowi najczęstszą anomalię anatomiczną okrężnicy. Kieszonkowate uwypuklenia ściany jelita na zewnątrz światła, zwane uchyłkami, mogą być wrodzone lub nabyte. Czego nie powinno się jeść przy uchyłkach? Wykluczyć warto także ostre przyprawy oraz alkohol. Dieta przy uchyłkach w jelicie grubym powinna ograniczać produkty zapierające (np. banany, ryż, wytrawne czerwone wino, napój z czarnych jagód, świeże pieczywo, czekolada) i wzdęciogenne (np. nasiona roślin strączkowych, warzywa cebulowe i kapustne, czereśnie). Jaki alkohol przy uchyłkach? Posiłki należy spożywać 4–5 razy dziennie w małych porcjach. W tej diecie przeciwskazane są potrawy z roślin strączkowych, bardzo tłuste gatunki mięs: baranina, wieprzowina lub mięsa smażone. Nie jest również zalecane świeże pieczywo, czekolada, kakao, alkohol, herbata mocna i czerwone wino wytrawne.

Uchyłki jelita grubego Dana Owczarzy – uchyłkowatość jelita grubegoPo kolonoskopii ordynator powiedział mi, że mam uchyłkowatość całej okrężnicy i nic nie można na to poradzić poza operacją, podczas której usuną mi całą okrężnicę, a to oznacza stomię. Byłam zszokowana. Pożegnałam się z nim, słysząc jego słowa „jak długo to pani wytrzyma, zależy tylko od pani”. ....... czytaj więcej Uchyłki jelita grubego należą do chorób, których przyczyną jest nieodpowiednie odżywianie i styl życia. Uchyłki od pewnego czasu określa się mianem „choroby prezydenckiej“, ponieważ zbiegiem okoliczności zachorowali na nią jednocześnie dwaj byli prezydenci europejscy. Jednak na uchyłki jelita grubego cierpią również zwykli ludzie, przy czym w świecie zachodnim aż 60% osób po sześćdziesiątce. Jej objawy można pomylić z innymi chorobami układu pokarmowego. Jak Penoxal pomaga przy chorobie uchyłki jelita grubego? Oprócz pozytywnego wpływu na mechanizmy obronne organizmu Penoxal pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu przewodu pokarmowego, co znajduje odzwierciedlenie w dobrej kondycji układu immunologicznego. Wspomaga optymalny stan mikroflory jelitowej. Pozytywnie wpływa też na wypróżnianie, co można wykorzystać również w leczeniu wielu chorób, podczas których dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej jelita, a tym samym do zwiększenia ryzyka rozwoju poważniejszych chorób. Pozytywny wpływ Penoxalu na trawienie przejawia się dobrym funkcjonowaniem żołądka i układu trawiennego. Jest to zatem odpowiedni suplement stosowany w ogólnym leczeniu chorób gastroenterologicznych, co w swoim oświadczeniu o Penoxalu potwierdzają lek. med. Anna Galambošová, farmaceuta PharmDr. Tomáš Arndt oraz inni lekarze. O doświadczeniach osób używających Penoxal można dowiedzieć się więcej TUTAJ. Zalecane dawkowanie podczas terapii gastroenterologicznej to 2 kapsułki dziennie przez okres 2 miesięcy Czynniki powodujące uchyłki jelita grubego Główną przyczyną uchyłków jelita grubego jest dieta z niedoborem błonnika, który jest bardzo ważny dla zawartości stolca i jego łatwego wydalania. W przypadku niewystarczającej ilości błonnika stolec przechodzi przez jelito sztywno, a to jest poddawane silnym naciskom, następstwem czego powstają uchyłki, czyli kieszonkowate uwypuklenie ściany jelita. Większa ilość uchyłków jest wówczas określana mianem uchyłków jelita grubego. W przypadku, że w uchyłkach gromadzi się stolec i rozmnażają bakterie, dochodzi do zapalenia uchyłków, co nazywa się zapaleniem uchyłków. Osłabiony układ immunologiczny zwiększa następnie prawdopodobieństwo powstawania uchyłków i namnażania bakterii, czyli powstania choroby zapalnej. Objawy uchyłków jelita grubego Uchyłki jelita grubego wykazują takie same objawy jak większość dolegliwości jelitowych. Osoby z chorobą uchyłkową cierpią na częste zaparcia i wzdęcia, w niektórych przypadkach występuje również krew w stolcu. Jeśli uchyłki jelita rozwiną się w zapalenie (divertikulitis), pojawiają się bardzo silne bóle, przede wszystkim w lewym podbrzuszu. Stan ten może przekształcić się w poważniejsze powikłania, takie jak pęknięcie jelita, powodujące niebezpieczne zapalenie otrzewnej. Oprócz ostrej uchyłkowatości jelita grubego, które charakteryzuje bardzo szybki początek, występuje również przewlekła uchyłkowatość jelita grubego. Przewlekłej uchyłkowatości towarzyszą podobne objawy jak w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego, z tą różnicą, że zapalenie wyrostka powstaje w prawym podbrzuszu. Zapobieganie uchyłkom jelita grubego Zapobieganie uchyłkom jelita grubego jest bezpośrednio związane z nawykami żywieniowymi i nawadnianiem organizmu. Wystarczająca ilość błonnika w pożywieniu pozytywnie wpływa na czynność jelit, a tym samym pomaga zapobiegać chorobie uchyłkowej jelita grubego. Błonnik występuje głównie w owocach i jarzynach, roślinach strączkowych czy orzechach i nasionach. Z pieczywa warto zawsze dawać pierwszeństwo produktom pełnoziarnistym, a zamiast białego ryżu zaleca się brązowy ryż niełuskany. W ramach prewencji jest bardzo zalecany czosnek w każdej postaci. Powinniśmy też unikać przejadania się, szczególnie w późnych godzinach wieczornych oraz osłabiania układu immunologicznego, czemu możemy zapobiec przez jego regularne wzmacnianie naturalnymi dodatkami do żywności. Leczenie uchyłków jelita grubego Przywrócenie czynności pracy jelit i bezproblemowy transport mas kałowych jest wspierany przez właściwy wybór menu zawierający potrzebny błonnik oraz ścisłe regularne nawadnianie organizmu. Jeśli jelito grube jest poważniej uszkodzone, trzeba przystąpić do leczenia chirurgicznego lub konserwatywnego. W przypadku zapalenia uchyłków wybiera się leczenie antybiotykami, które trzeba wspomagać naturalnymi dodatkami do żywności w celu wzmocnienia układu odpornościowego. Wpływ układu immunologicznego na uchyłki jelita grubego Układ immunologiczny ma wpływ nie tylko na ewentualne pojawienie się uchyłków, ale również ich rozwój i prawdopodobieństwo powstania zapalenia. Osłabiona odporność należy więc do czynników ryzyka powstania choroby uchyłkowej, zatem odporność trzeba regularnie wzmacniać za pomocą naturalnych suplementów diety nie tylko w przebiegu choroby, ale zwłaszcza w celu jej zapobiegania. Jeszcze w większym stopniu odnosi się to do osób, które spełniają więcej czynników ryzyka zachorowania na chorobę uchyłkową jelita grubego. Inne informacje Gastroenterologia i Penoxal Choroby przewodu pokarmowego Zaburzenia przewodu pokarmowego i jego objawy Choroby jelit Uchyłki jelita grubego i ich objawy Polipy jelita grubego i ich objawy Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i jego objawy Zapalenie jelit i ich objawy Zespół jelita drażliwego i jego objawy Zakwaszenie organizmu Zakwaszenie organizmu i jego objawy Zgaga i jej objawy Badania przewodu pokarmowego

Chociaż uchodzi za jeden z najzdrowszych produktów zbożowych na świecie - kasza jaglana w diecie jest rzadkością i niestety nadal pozostaje niedoceniona. Tymczasem za włączeniem kaszy jaglanej do codziennej diety przemawia szereg argumentów, które najwyższa pora wziąć pod uwagę, komponując codzienne menu. Co zatem warto wiedzieć na temat kaszy jaglanej? Zobacz film: "Żywność light pod lupą dietetyka" spis treści 1. Kasza jaglana w diecie - wartości odżywcze 2. Kasza jaglana w diecie - właściwości lecznicze 3. Kasza jaglana w diecie - dania z kaszy jaglanej 1. Kasza jaglana w diecie - wartości odżywcze Pod względem zawartości cennych dla naszego zdrowia składników odżywczych kasza jaglana jedynie w niewielkim stopniu ustępuje kaszy gryczanej. W jej składzie znajdziemy przede wszystkim łatwo przyswajalne białko i węglowodany złożone, które nasz organizm przyswaja stopniowo, zapewniając nam tym samym stałą dawkę energii. Kasza jaglana obfituje w witaminy z grupy B, przede wszystkim tiaminę (B12), ryboflawinę (B2) oraz pirydoksynę (B6), a także cenne tłuszcze, fosfor i usprawniającą pamięć lecytynę. Na tym jednak nie kończy się lista prozdrowotnych właściwości kaszy jaglanej. Nie powoduje ona uczulenia, więc z powodzeniem do diety mogą włączyć ją osoby nietolerujące glutenu, a pod względem zawartości soli mineralnych przewyższa popularną pszenicę, żyto i jęczmień. Co więcej, dieta bogata w kaszę jaglaną dostarcza organizmowi ważnego dla właściwej pracy układu krwionośnego krzemu, który pozytywnie wpływa także na stan kości, włosów, skóry oraz paznokci. 2. Kasza jaglana w diecie - właściwości lecznicze Po kaszę jaglaną warto sięgnąć nie tylko wtedy, gdy naszym problemem jest celiakia. Ze względu na niezwykle lekkostrawną postać, jej spożywanie jest zalecane osobom uskarżającym się na kłopoty z prawidłowym funkcjonowaniem układu pokarmowego. Z tego samego powodu kasza jaglana to wręcz idealny pomysł na lekkostrawne śniadanie. Jest bardzo sycąca, a jednocześnie niskokaloryczna. Nie bez powodu podaje się ją pacjentom podczas rekonwalescencji po przebytych chorobach, takich jak choćby przeziębienie, zatrucie pokarmowe, schorzenia wątroby, dróg żółciowych czy nerek. Kasza jaglana powinna znaleźć się w diecie każdej z osób, która potrzebuje detoksykacji organizmu. Dzięki obecności antyoksydantów kaszę tę uznaje się za skuteczny oręż w walce ze szkodliwymi wolnymi rodnikami odpowiedzialnymi nie tylko za procesy starzenia się, ale i powstawanie komórek nowotworowych. Kasza jaglana w diecie pomaga dodatkowo pozbyć się nadmiaru śluzów, dzięki czemu chętnie wykorzystuje się ją jako domowe lekarstwo na katar czy mokry kaszel. 3. Kasza jaglana w diecie - dania z kaszy jaglanej Jak gotować kaszę jaglaną? To niezwykle proste. Po uprzednim umyciu i odsączeniu ziaren rzucamy je na wrzącą wodę (powinno jej być 3 razy więcej niż kaszy). Do smaku możemy dodać odrobinę soli i oleju lub masła. Kaszę gotujemy pod przykryciem na niewielkim ogniu około 20 minut. W momencie, kiedy wchłonie całą wodę powinna być gotowa do spożycia. Jeżeli jednak po upływie tego czasu nadal wydaje nam się zbyt twarda, to możemy wstawić ją do piekarnika lub szczelnie zawinąć garnek kocem i odstawić na godzinę. To powinno wystarczyć, by stała się wystarczająco miękka i sypka. „Jaglanka” może być podawana na różne sposoby. Świetnie smakuje kasza jaglana na słodko – z miodem i bakaliami czy orzechami stanowi lekką i zdrową propozycję na śniadanie, jednak idealnie komponuje się także z sosami i mięsem. Chętnie jest dodawana do zup, np. pomidorowej, soczewicowej, a nawet barszczu ukraińskiego w wersji wegetariańskiej. Zwolennikom bardziej treściwych dań z pewnością przypadną do gustu kotlety z kaszą jaglaną. Do ich przygotowania potrzebujemy 75 dag mielonego mięsa drobiowego (np. z kurczaka lub indyka), 20 dag sera białego, 1 szklankę kaszy jaglanej, 3/4 szklanki owsianych otrąb, jedno jajko, oliwę, 2 cebule oraz przyprawy – ostrą paprykę, biały pieprz, sos sojowy, czosnek oraz bazylię. Mięso przekładamy do miski, dodajemy jajko, przyprawy oraz otręby, a następnie dokładnie wyrabiamy. Do ugotowanej i ostygniętej kaszy dodajemy ser oraz zeszkloną na patelni, drobno pokrojoną cebulę. Tak przygotowany farsz doprawiamy według uznania, a następnie nadziewamy nim mięsne kulki, formując niezbyt dużej wielkości kotlety, które najlepiej smakują przygotowane w parowarze. Na deser warto zafundować sobie budyń jaglany z polewą malinową. W tym przypadku wystarczą 2 szklanki kaszy jaglanej, 400 ml mleka, odrobinę ekstraktu waniliowego, syrop z agawy, 30 dag malin oraz szczypta soli. Do ugotowanej, lekko osolonej kaszy dodać mleko i zapach waniliowy, wszystko razem gotować około 15 minut, a po ostygnięciu zmiksować z dodatkiem syropu. Powstałą masę przełożyć do miseczek. Następnie do rozgrzanego w garnku syropu dodać maliny i smażyć na dużym ogniu do momentu, aż polewa stanie się odpowiednio gęsta. Po przestudzeniu polać nią przygotowany wcześniej budyń. Potrawy z kaszy jaglanej urozmaicą zarówno nasze codzienne menu, jak i wykwintny obiad przygotowany dla najbliższych. To zdrowsza alternatywa dla tuczących ziemniaków czy białego ryżu, która pozwoli nam cieszyć się zdrowiem i szczupłą sylwetką. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Mgr Anna Kuczkin Specjalistka psychodietetyki. Prowadzi gabinet w Białymstoku.

Zespół jelita nadwrażliwego (irritable bowel syndrome – IBS) jest najczęstszym przewlekłym schorzeniem gastroenterologicznym. Rozpoznanie ustala się na podstawie stwierdzenia przewlekłego lub nawracającego bólu brzucha i związanej z tym zmiany rytmu wypróżnień. Fot. praktyce klinicznej w rozpoznawaniu IBS przydatne są kryteria rzymskie IV. Zgodnie z nimi wyróżnia się 4 typy IBS: zaparciowy (IBS-C – IBS with constipation), biegunkowy (IBS-D – IBS with diarrhea), mieszany (IBS-M – mixed IBS) oraz postać niesklasyfikowaną (IBS-U – unsubtyped IBS). IBS to choroba heterogenna, która u różnych osób może dawać różne objawy. Czasem bywa też trudna do leczenia. Zasadniczy cel terapii to uzyskanie jak największej satysfakcji pacjenta oraz poprawy jakości życia. U znacznej liczby pacjentów obserwuje się pozytywną reakcję na określone modyfikacje stylu życia, w tym zmiany sposobu żywienia. Zalecenia dietetyczne są najprostszą i powszechnie dostępną formą postępowania w IBS. Chory może dostosować dietę do swoich indywidualnych potrzeb oraz modyfikować ją w zależności od pojawiających się dolegliwości. Jednym ze składników żywności wpływającym na stan zdrowia pacjenta z IBS jest włókno pokarmowe, od dawna stosowane w leczeniu różnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Powszechnie uważa się, że przyczyną IBS jest przede wszystkim niedostateczne spożycie błonnika pokarmowego. Pacjentom z zaparciową postacią IBS standardowo zalecano zwiększenie spożycia włókna pokarmowego. Systematyczna metaanaliza oparta na 12 małych badaniach wykazała jednak, że zwiększenie jego spożycia u tych pacjentów nie zmniejszyło objawów IBS w porównaniu z placebo lub dietą z małą zawartością włókna. W innych badaniach wykazano, że spożywanie błonnika nierozpuszczalnego w wodzie nie łagodzi objawów IBS, natomiast spożywanie rozpuszczalnego włókna zmniejsza nasilenie ogólnych objawów choroby. Błonnik zawiera frakcję rozpuszczalną w wodzie i nierozpuszczalną w wodzie. W skład frakcji rozpuszczalnej w wodzie wchodzą pektyny, gumy, śluzy, betaglukan oraz inulina (tab. 1), które wpływają na spowolnienie pasażu treści pokarmowej przez jelita. Pektyny zmniejszają poposiłkowe stężenie glukozy oraz stężenie cholesterolu, zwiększają natomiast wydalanie kwasów żółciowych. Gumy zmniejszają stężenie cholesterolu ogółem, wpływają także na spadek wartości triglicerydów oraz stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Inulina wykazuje właściwości frakcji rozpuszczalnej i nierozpuszczalnej błonnika. Główne źródło błonnika rozpuszczalnego stanowią: otręby owsiane, suszona fasola, brązowy ryż, jęczmień, owoce cytrusowe, truskawki i jabłka. Druga frakcja – błonnik nierozpuszczalny w wodzie – zawiera celulozę, hemicelulozy, ligniny oraz skrobię oporną. Substancje te przyspieszają perystaltykę jelit oraz wpływają na zwiększenie masy stolca. Nie wykazują wpływu na stężenia lipidów czy glukozy. Głównym źródłem błonnika nierozpuszczalnego są: otręby pszenne, mąka z pełnego przemiału, fasola i groch, kukurydza, nasiona roślin, całe ziarna, warzywa kapustne, warzywa korzeniowe i orzechy (tab. 1). W tym miejscu warto również wspomnieć o błonniku witalnym, którego głównym źródłem są: babka płesznik (Plantago psyllium) oraz babka jajkowata (Plantago ovale). Łupki babki chłoną wodę i tym samym zwiększają swoją objętość. Wytwarzają przy tym żel, który przesuwa pokarm znajdujący się w jelitach. Najbardziej przydatne są w leczeniu zaparć oraz innych chorób układu pokarmowego. Tabela 1. Podział i charakterystyka błonnika pokarmowego Błonnik rozpuszczalny w wodzie Błonnik nierozpuszczalny w wodzie Skład pektyny gumy śluzy betaglukan inulina celulozy ligniny hemicelulozy skrobia oporna Rola spowalnia pasaż jelitowy przyspiesza pasaż jelitowy Źródła pokarmowe otręby owsiane jęczmień brązowy ryż owoce cytrusowe truskawki jabłka ziemniaki suszona fasola otręby pszenne mąka z pełnego przemiału fasola i groch kukurydza nasiona roślin, całe ziarna orzechy warzywa kapustne warzywa korzeniowe W tabeli 2. przedstawiono wartość energetyczną wybranych produktów zbożowych i owoców oraz zawartość w nich błonnika pokarmowego. Tabela 3. zawiera dane dotyczące wartości energetycznej oraz zawartości błonnika pokarmowego w 100 g wybranych warzyw. Tabela 2. Wartość energetyczna (kcal) oraz zawartość błonnika pokarmowego (g) w porcji wybranych produktów zbożowych i owoców Produkt Porcja Wartość energetyczna (kcal) Błonnik pokarmowy (g) Produkt zbożowy Ryż brązowy 1 łyżka/20 g 64 1,7 Kasza jęczmienna perłowa 1 łyżka /20 g 65 1,2 Kasza gryczana 1 łyżka/20 g 67 1,2 Kasza jęczmienna, pęczak 1 łyżka/20 g 67 1,1 Kasza manna 1 łyżka/15 g 52 0,4 Ryż biały 1 łyżka/16 g 55 0,4 Makaron dwujajeczny 1 łyżka/13 g 49 0,3 Chleb żytni pełnoziarnisty 1 kromka/34 g 81 2,1 Chleb żytni jasny 1 kromka/34 g 82 1,6 Chleb żytni razowy 1 kromka/34 g 76 2,0 Pumpernikiel 1 kromka/40 g 101 2,6 Chleb baltonowski 1 kromka/40 g 69 1,3 Chleb pszenny 1 kromka/30 g 75 1,4 Kajzerki 1 szt./50 g 148 1,1 Otręby pszenne 1 łyżka/10 g 18 4,2 Płatki owsiane 1 łyżka/6 g 22 0,4 Płatki pszenne 1 łyżka/10 g 35 1,0 Owoce Brzoskwinia 1 szt./100 g 46 1,9 Jabłko 1 szt./150 g 51 2,2 Gruszka 1 szt./150 g 62 2,4 Mandarynki 1 szt./ 60 g 19 0,9 Porzeczki czarne 1 szklanka/100 g 36 7,9 Winogrona 1 mała kiść/100 g 69 1,5 Śliwki 5 szt./100 g 47 1,0 Śliwki suszone, z pestką 10 szt./100g 285 9,4 Morele suszone 10 szt./100g 304 10,3 Tabela 3. Wartość energetyczna (kcal) oraz zawartość błonnika pokarmowego w 100 g wybranych warzyw Produkt – 100 g Wartość energetyczna (kcal) Błonnik pokarmowy (g) Brokuły 27 2,5 Brukselka 37 5,4 Fasola szparagowa 27 3,9 Groszek zielony 75 6,0 Kalafior 22 2,4 Kapusta biała 29 2,5 Kapusta pekińska 12 1,9 Marchew 27 3,6 Papryka czerwona 28 2,0 Pietruszka korzeń 38 4,9 Pietruszka liście 41 4,2 Pomidor 15 1,2 Sałata 14 1,4 Ziemniaki 77 1,5 Mechanizmy działania błonnika pokarmowego w IBS Działanie przeczyszczające Błonnik pokarmowy w obecności wody zwiększa zarówno swoją objętość, jak i objętość stolca, ułatwiając jego przechodzenie przez jelita i wydalenie. Ponadto w takich warunkach więcej resztek pokarmowych i mas kałowych jest usuwanych przy jednorazowym wypróżnieniu. Pomaga to uzyskać poczucie komfortu trawiennego w postaci braku wzdęć, a resztki pokarmowe oraz kałowe nie zalegają w organizmie. Błonnik pobudza perystaltykę jelit, co prowadzi do częstszych i regularniejszych wypróżnień, a w konsekwencji zapobiega zaparciom. Jego działanie w tym aspekcie wspomaga codzienna umiarkowana aktywność fizyczna, która pobudza ruch robaczkowy jelit. Błonnik pokarmowy wpływa na czas pasażu mas kałowych, częstotliwości defekacji na tydzień, masę kału oraz zawartość wody w stolcu, która zależy od ilości i jakości konsumowanego błonnika. Analiza porównawcza dotycząca spożycia otrębów drobnych i grubych i ich wpływu na pasaż jelitowy wykazała zdecydowaną, pozytywną przewagę otrębów grubych. W ich przypadku odnotowano czas pasażu prawie dwukrotnie krótszy, a częstotliwość defekacji większą o prawie półtora raza. Zwiększyła się również masa wody w stolcu i masa samego stolca. Błonnik pokarmowy zawarty w drobnych otrębach oraz w produktach bardziej przetworzonych nie wykazuje tak skutecznego wpływu na pasaż jelitowy jak błonnik, którego źródłem jest żywność niskoprzetworzona i pełnoziarnista. Marcello Anti i wsp. przeprowadzili badania na temat efektywności oddziaływania na perystaltykę jelit błonnika pokarmowego wspomaganego spożyciem dodatkowych ilości wody. Badaną grupę podzielono na dwie podgrupy kontrolne, które otrzymywały standardową dietę zawierającą 25 g błonnika, przy czym w pierwszej zalecano wypicie 1 litra wody/dzień, a w drugiej 2 litrów wody/dzień przez dwa miesiące. Ilość spożywanego błonnika z dietą w badanej grupie wzrosła dwukrotnie. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że częstotliwość defekacji na tydzień wzrosła, jednak przy dodatkowej suplementacji wody odnotowano znacznie lepsze rezultaty. Dieta bogatoresztkowa jest skuteczną formą leczenia postaci zaparciowej IBS. Trzeba jednak pamiętać o starannym selekcjonowaniu produktów zawierających najlepszy jakościowo błonnik oraz o odpowiedniej podaży płynów, jak również aktywności fizycznej. Tylko wspólne oddziaływanie tych czynników przynosi pożądane efekty w leczeniu tej postaci IBS. Interakcja błonnika pokarmowego z mikrobiotą i układem odpornościowym Coraz się więcej dowodów wskazuje, że błonnik pokarmowy działa jako prebiotyk, który wpływa na skład mikroorganizmów jelita. Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (short chain fatty acids – SCFA) to produkt beztlenowej fermentacji bakteryjnej włókna pokarmowego i skrobi opornej. Zalicza się do nich octan, propionian i maślan. Kwasy te odgrywają istotną rolę w regulacji pH, zwiększeniu wchłaniania wapnia, żelaza oraz magnezu w jelitach, a także korzystnie oddziałują na metabolizm glukozy i białek w wątrobie. Podstawowe źródło energii dla kolonocytów stanowi maślan, drugie z kolei octan, a na końcu metabolizowany jest propionian. SCFA odgrywają niezwykle ważną rolę w utrzymywaniu prawidłowej struktury, integralności oraz funkcji jelita. Poprzez stymulację wzrostu flory saprofitycznej działają hamująco na rozwój innych patogenów, jak Escherichia coli, Campylobacter czy Salmonella, konkurujących o miejsce kolonizacji. Istotną funkcją SCFA w organizmie, potwierdzoną w wielu dotychczasowych badaniach klinicznych, jest przyspieszanie procesów gojenia oraz regeneracji nabłonka jelitowego. Spośród trzech głównych SCFA najkorzystniejsze działanie w tym zakresie obserwuje się w przypadku kwasu masłowego. Wykazuje on również działanie stymulujące biosyntezę śluzu błony śluzowej nabłonka jelitowego. Jego obecność w świetle jelita pozwala ponadto na utrzymanie prawidłowego pH, a tym samym zabezpieczenie układu pokarmowego przed inwazją mikroorganizmów. Kwas masłowy w jelicie grubym powstaje głównie na drodze rozkładu pentoz, natomiast powstawanie maślanu stymuluje prebiotyk w postaci kwasu glukonowego. U człowieka źródłem kwasu masłowego wytwarzanego endogennie w jelicie grubym są węglowodany niestrawione, które uniknęły rozkładu w żołądku i jelicie cienkim; należą do nich skrobia oporna oraz nierozpuszczalne frakcje włókna pokarmowego. Do produktów szczególnie bogatych we włókno pokarmowe i skrobię oporną zalicza się: produkty pełnoziarniste, otręby oraz nieprzetworzone płatki zbożowe, orzechy i ciemne makarony, pieczywo razowe, brązowy ryż, grube kasze; warzywa, takie jak: rośliny strączkowe (groch, fasola, bób, soja), marchew, kapustę (zarówno surową, jak i kwaszoną), buraki, szpinak, sałatę, pomidory, ziemniaki; owoce: jeżyny, porzeczki, śliwki, gruszki, czarne jagody, jabłka, brzoskwinie, pomarańcze, kiwi oraz suszone owoce. Najlepsze efekty uzyskuje się, wzbogacając dietę w złożone mieszaniny różnych frakcji włókna pokarmowego, pochodzących zarówno ze zbóż oraz warzyw, jak i owoców. Wykazano, że SCFA, a zwłaszcza kwas masłowy, zwiększają efektywność perystaltyczną jelita grubego poprzez poprawę kurczliwości mięśniówki okrężnej i regulują neuroprzekaźnictwo jelitowe, szczególnie w przypadku spowolnionej perystaltyki. Po bezpośrednim podaniu maślanu pacjenci z IBS odczuwali łagodzenie bólu trzewnego, prawdopodobnie związane z jego korzystnym wpływem na neurony jelitowe. Interakcja błonnika pokarmowego z układem neuroendokrynnym przewodu pokarmowego Układ neuroendokrynny przewodu pokarmowego składa się z komórek endokrynnych żołądka i jelit oraz jelitowego układu nerwowego. Układ ten reguluje kilka funkcji przewodu pokarmowego, w tym odczuwanie, motorykę, sekrecję, wchłanianie, miejscowe procesy obronne i podaż pokarmu. Spożycie błonnika pokarmowego prawdopodobnie poprzez wpływ na układ neuroendokrynny łagodzi ogólne objawy u pacjentów z IBS, bólem lub poczuciem dyskomfortu brzusznego, wzdęciami brzucha i zaburzonym funkcjonowaniem jelit. Zmiany pH błony luminalnej jelita i zmiany ciśnienia mogą stymulować uwalnianie serotoniny, substancji odgrywającej kluczową rolę w nadwrażliwości trzewnej. Niedawno zaobserwowano, że u pacjentów z IBS zmianie typowej norweskiej diety na dietę o niskiej zawartości FODMAP (fermentujące oligosacharydy, disacharydy, monosacharydy i poliole) towarzyszą zmiany zagęszczenia komórek endokrynnych żołądka i jelit. Ponieważ FODMAP z definicji stanowią węglowodany, które w większości są dość słabo wchłaniane w jelicie cienkim człowieka, obserwacje te wskazują na fakt, że zmianom podaży błonnika pokarmowego towarzyszą zmiany dotyczące komórek endokrynnych żołądka i jelit. Wykazano, że krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, zwłaszcza maślany, powstałe w wyniku fermentacji błonnika pokarmowego, wpływają na neurony jelitowego układu nerwowego. Pozostaje ustalenie, czy to działanie na jelitowy układ nerwowy ma charakter bezpośredni, czy wiąże się z pośrednim działaniem na komórki endokrynne żołądka i jelit. Zalecenia dotyczące spożycia błonnika pokarmowego w zespole jelita nadwrażliwego, zgodnie z wytycznymi dietetycznymi i/lub fachowym piśmiennictwem Powszechnie zaleca się pacjentom z IBS zwiększenie ilości błonnika w diecie do 20–40g na dobę. Jednak takie postępowanie nie zawsze przynosi korzyści, a niekiedy bywa przyczyną zaostrzenia objawów. British Dietetic Association (BDA) w wytycznych dotyczących postępowania dietetycznego w IBS radzi, aby określić w diecie pacjentów z IBS podaż błonnika ze wszystkich źródeł (produkty zbożowe, warzywa, owoce, orzechy, nasiona) oraz ocenić objawy występujące po ich spożyciu. Na tej podstawie można określić, czy dotychczasowy udział włókna pokarmowego jest optymalny dla danej osoby. Pacjentom, głównie z zaparciową postacią IBS, zaleca się wykorzystanie nasion siemienia lnianego (Linum usitatissimum) w zwiększaniu ilości błonnika w diecie. Wprowadzanie siemienia lnianego należy rozpocząć stopniowo od 1 łyżeczki do 1 łyżki stołowej przyjmowanych razem z płynem (150 ml/1 łyżka stołowa). Siemię lniane może być dodatkiem do jogurtów, zup czy sałatek, jednak należy pamiętać o odpowiedniej ilości płynów wypijanych w ciągu doby. Natomiast u chorych na IBS, u których dominuje biegunka i bóle brzucha, należy indywidualnie ustalić taką ilość błonnika w diecie, która nie spowoduje wystąpienia niepożądanych objawów. Ze względu na spadkową tendencję spożycia błonnika w krajach rozwiniętych Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ustaliła dzienne spożycie błonnika na poziomie 27–40 g/dobę, a w powiązaniu z dobową podażą kalorii ustalono jego spożycie na poziomie 14 g/1000 kcal pożywienia. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) opublikował dane dotyczące ilości wystarczającego do prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego spożycia (adequate intake – AI) błonnika pokarmowego. Dla osób dorosłych ustalono jego spożycie w ilości 25 g/dobę. Z badań amerykańskich wynika, że dotychczas nie zgromadzono informacji naukowych wystarczających do ustalenia optymalnej dawki włókna pokarmowego w IBS. Piśmiennictwo 1. Schmulson Drossman What Is New in Rome IV. J Neurogastroenterol Motil. 2017, 23 (2): 151–163. 2. Peckenpaugh N.: Podstawy żywienia i dietoterapia. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2011. 3. Jarosz M. (red.): Normy żywienia człowieka. Podstawy prewencji otyłości i chorób niezakaźnych. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa 2012. 4. Dembiński Ł., Banaszkiewicz A., Radzikowski A.: Dieta bogatoresztkowa – definicja, korzyści i normy w pediatrii. Pediatria Współczesna. Gastroenterologia, Hepatologia i Żywienie Dziecka, 2010; 12: 139–145. 5. Kunachowicz H., Przygoda B., Nadolna I., Iwanow K.: Tabele składu i wartości odżywczej żywności. PZWL, Warszawa, 2, 2017. 6. World Health Organization: Diet, Nutrition and the Prevention of Chronic Diseases. Geneva, 2003. 7. Dyrektywa Komisji Europejskiej 90/496/EEC z dnia 20 maja 2008. 8. Crowell Decker Levy R., Jeffrey R., Talley Gut-brain neuropeptides in the regulation of ingestive behaviors and obesity. Am. J. Gastroenterol. 2006, 101 (12): 2848–2856. 9. Kuczyńska B., Wasilewska A., Biczysko M. i wsp.: Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe – mechanizmy działania, potencjalne zastosowania kliniczne oraz zalecenia dietetyczne. Nowiny Lekarskie 2011; 80 (4): 299–304. 10. Kotunia A., Pietrzak P., Guilloteau P. i wsp.: Kwas masłowy w przewodzie pokarmowym. Przegl. Gastr., 2010, 5 (3): 117–122. 11. Banasiewicz T., Kaczmarek E., Maik J. i wsp.: Jakość życia i objawy kliniczne u chorych z zespołem jelita nadwrażliwego, leczonych uzupełniająco chronionym maślanem sodu. Gastr. Prakt., 2011; 3 (5): 45–53. 12. Górecka D.: Błonnik pokarmowy. Znaczenie żywieniowe i technologiczne. Przegląd Zbożowo-Młynarski, 2008, 11: 23–26. 13. Anti M., Pignataro G, Armuzzi A. i wsp.: Water supplementation enhances the effects of high-fiber diet on stool frequency and laxative consumption in adult patients with functional constipation, Hepato Gastroenterology, 1998; 45: 727–732. 14. Statement of the scientific panel on dietetic products, nutrition and allergies on a request from the commission related to dietary fiber. EFSA 2007. 15. Gibson Probert Loo i wsp.: Dietary modulation of the human colonic microbiota: Updating the concept of prebiotics. Nutr. Res. Rev. 2004; 17: 259–275. 16. Roberfroid M.: Prebiotics: The concept revisited. J. Nutr. 2007; 137 (2): 830–837. 17. Roberfroid M., Gibson Hoyles L. i wsp.: Prebiotic effects: Metabolic and health benefits. Br. J. Nutr. 2010; 104 (2): 1–63. 18. Bouhnik Y., Raskine L., Simoneau G. i wsp.: The capacity of short-chain fructo-oligosaccharides to stimulate faecal bifidobacteria: A dose-response relationship study in healthy humans. Nutr. J. 2006; 5: 8. 19. May Kaestner Gut endocrine cell development. Mol. Cell Endocrinol. 2010; 323: 70–75. 20. El-Salhy M., Seim I., Chopin L. i wsp.: Irritable bowel syndrome: The role of gut neuroendocrine peptides. Front Biosci (Elite Ed) 2012; 4: 2783–2800. 21. Holzer P., Farzi A.: Neuropeptides and the microbiota-gut-brain axis. Adv. Exp. Med. Biol. 2014; 817: 195–219. 22. Goumain M., Voisin T., Lorinet i wsp.: The peptide YY-preferring receptor mediating inhibition of small intestinal secretion is a peripheral Y(2) receptor: Pharmacological evidence and molecular cloning. Mol. Pharmacol. 2001; 60: 124–134. 23. Mazzawi T., El-Salhy M.: Changes in small intestinal chro-mogranin A-immunoreactive cell densities in patients with irritable bowel syndrome after receiving dietary guidance. Int. J. Mol. Med. 2016; 37: 1247–1253. 24. Mazzawi T., Gundersen D., Hausken T. i wsp.: Increased gastric chromogranin A cell density following changes to diets of patients with irritable bowel syndrome. Mol. Med. Rep. 2014; 10: 2322–2326. 25. Mazzawi T., Gundersen D., Hausken T. i wsp.: Increased chromogranin A cell density in the large intestine of patients with irritable bowel syndrome after receiving dietary guidance. Gastroenterol. Res. Pract. 2015: 823–897. 26. Mazzawi T., Hausken T., Gundersen D. i wsp.: Effect of dietary management on the gastric endocrine cells in patients with irritable bowel syndrome. Eur. J. Clin. Nutr. 2015; 69: 519–524. 27. Mazzawi T., El-Salhy M.: Changes in duodenal enteroendocrine cells in patients with irritable bowel syndrome following dietary guidance. Exp. Biol. Med. 2017; 242: 1355–1362. 28. Mazzawi T., Hausken T., Gundersen D. i wsp.: Dietary guidance normalizes large intestinal endocrine cell densities in patients with irritable bowel syndrome. Eur. J. Clin. Nutr. 2016; 70: 175–181. 29. Mazzawi T., El-Salhy M.: Dietary guidance and ileal enteroendocrine cells in patients with irritable bowel syndrome. Exp. Ther. Med. 2016; 12: 1398–1404. 30. Bellini M, Gambaccini D, Salvadori S. i wsp. Management of chronic constipation in general practice. Tech. Coloproctol. 2014; 18: 543–549. 31. Furnari M., de Bortoli N., Martinucci I. i wsp.: Optimal management of constipation associated with irritable bowel syndrome. Ther Clin Risk Manag. 2015; 11: 691–703. 32. Moayyedi P., Quigley Lacy i wsp.: The effect of fiber supplementation on irritable bowel syndrome: A systematic review and meta-analysis. Am. J. Gastroenterol. 2014; 109: 1367–1374. 33. Shah Lacy Dietary interventions and irritable bowel syndrome: A review of the evidence. Curr. Gastroenterol. Rep. 2016; 18:41.

Zapalenie uchyłka zaczyna dawać objawy dopiero, gdy choroba jest już zaawansowana. Najczęściej jej przyczyną jest długotrwałe nieprawidłowe to niezwykle istotne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu organy wewnętrzne. Są jednak szczególnie narażone na zdrowotne konsekwencje nieprawidłowego odżywiania, często padają też ofiarą infekcji i stanów jelicie grubym znajdują się tzw. uchyłki, czyli niewielkie uwypuklenia błony śluzowej. Z tą częścią jelita wiążą się dwa schorzenia – uchyłkowatość oraz zapalenie uchyłka. Chcesz dowiedzieć się jak je rozpoznawać i jak leczyć? Przeczytaj ten musisz wiedzieć o zapaleniu uchyłka jelita?Do zapalenia uchyłka dochodzi, gdy wewnątrz jelita pojawia się stan zapalny, a fekalia nie mogą zostać wydalone na zewnątrz. Schorzenie to dotyka często osób po 60 roku życia, jego dokładne przyczyny nie są jednak się, że jednym z czynników wywołujących zapalenie uchyłka może być długotrwałe nieprawidłowe odżywianie – dieta uboga w błonnik, przewlekłe zaparcia i nadmierne spożycie przetwarzanej komplikuje fakt, iż zapalenie uchyłka nie daje o sobie znać, aż choroba nie staje się zaawansowana. Gdy stan pacjenta się pogarsza, pojawiają się takie objawy jak: krew w stolcu gazy i rozstrzeń gorączka dreszcze wrażliwość w dolnej części brzucha mdłości i wymioty brak apetytu ból w dolnej części pleców. Garść faktów o uchyłkowatościUchyłkowatość sprawia, że jelita tracą zdolność do oczyszczania się i wydalania produktów przemiany materii, w tym okrężnica jest zablokowana, wzrasta ryzyko zakażenia, a w konsekwencji dalszych poważnych problemów zdrowotnych, na przykład zapalenia infekcja rozprzestrzeni się po organizmie, może doprowadzić to do poważnego zagrożenia zdrowia i życia uchyłkowatości: nieprawidłowa dieta pełna toksycznych i podrażniających substancji osłabienie mięśni wywołane przez nadwagę, zaparcia czy niewystarczająco częste wypróżnienia siedzący tryb życia, niezdrowe nawyki i brak aktywności przyczyny emocjonalne: stres, napięcie, lęk Powszechne objawy: zaparcia ból przy wypróżnieniach stan zapalny twardy stolec gazy Naturalne lekarstwa na uchyłkowatość jelita i zapalenie uchyłkaPodstawowym krokiem w leczeniu uchyłkowatości oraz zapalenia uchyłka jelita jest poprawa swoich nawyków, regularne ćwiczenia fizyczne i zbilansowana, zdrowa możesz skorzystać z kilku domowych sposobów, które przyniosą Ci ulgę i zapobiegną dalszym lnianeLen to roślina o niezwykle dużej zawartości błonnika. Pamiętaj jednak, że len powinien być mielony i odpowiednio namoczony, gdyż w suchej i stałej postaci mógłby przynieść efekt odwrotny od na przykład jeść jedną łyżkę stołową mielonego lnu z dużą ilością wody rano na pusty żołądek oraz wieczorem przed pójściem domowy sposób nie jest jednak zalecany kobietom ciężarnym i osobom cierpiącym na niedrożność jelitową czy choroby doskonałym źródłem błonnika są otręby. Nie tylko pomogą Ci zwalczyć zaparcia, ale także zadbają o odpowiednią częstotliwość wypróżnień i konsystencję stolca. Otręby możesz dodawać między innymi do: ciast zup kremów sałatek koktajli soków RumianekRumianek to roślina lecznicza o doskonałym działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Dzięki temu jest idealny dla osób cierpiących na uchyłkowatość czy zapalenie uchyłka jelita. Najlepiej jest przygotować herbatę 1 łyżka stołowa suszonych kwiatków rumianka 1 szklanka wody Sposób przygotowaniaZagotuj rumianek w wodzie i pozostaw na kilka minut. Pozostaw do ostygnięcia i dopiero wypij. Dla lepszego smaku możesz dodać miód, który również ma działanie odkażające i na jelitaMięta jest rośliną o wielu zastosowaniach jeśli chodzi o dolegliwości trawienne i jelitowe. Napar z mięty pomoże Ci na przykład uporać się ze wzdęciami, bólem brzucha czy pić nawet 3 szklanki dziennie tego niezwykle zdrowego 1 łyżka stołowa liści mięty 1 szklanka wody Sposób przygotowaniaPrzygotuj herbatę z liści mięty. Posłódź miodem lub stewią. Nie korzystaj z tego sposobu jeśli cierpisz na aromatyczna przyprawa również ma działanie pomagające uporać się z infekcją w okrężnicy. Możesz dodawać oregano do swoich ulubionych potraw lub przygotować 1 łyżka stołowa suszonego lub świeżego oregano 1 szklanka wody Tymianek dobry na jelitaJest to niezwykłe źródło błonnika, co udowadnia, że nie tylko ziarna zbóż zapewniają zdrową dawkę tego składnika. Co więcej, tymianek ma właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne i dlatego warto wypróbować go w walce z dolegliwościami jelita. Dodawaj tymianek do sałatek, zup, kremów czy to niezwykle aromatyczna przyprawa o działaniu przeciwzapalnym. Należy jednak stosować kminek z umiarem, ponieważ ma bardzo intensywny smak i w dodatku podnosi temperaturę przypadku zapalenia uchyłka kminek pomoże Ci złagodzić opuchliznę te mogą pochwalić się całą gamą korzyści zdrowotnych. Nie tylko zawierają zarówno błonnik rozpuszczalny, jak i nierozpuszczalny, ale także dbają o zdrowie układu trawiennego i prawidłowe funkcjonowanie jelit. Aby nie przeciążać jelita, osoby cierpiące na uchyłkowatość powinny jeść niewielkie kawałki jabłka bez skórki – surowe lub świeże, jak i suszone śliwki, są znane ze swojej właściwości zwalczania zaparć. Zapewniają dużą dawkę błonnika, są wiec zalecane osobom cierpiącym na zapalenie uchyłka poprawiają pracę jelit i sprawiają, że woda wchłaniana w jelitach pozytywnie wpływa na konsystencję unikać przy uchyłkowatości jelita lub zapaleniu uchyłka?Istnieje lista produktów, których należy zdecydowanie unikać, jeśli cierpi się z powodu uchyłkowatości lub zapalenia uchyłka. Oto produkty, które warto wykluczyć z diety: pełne ziarna zbóż truskawki prażona kukurydza sezam nasiona słonecznika granat czarne porzeczki maliny kawa czekolada napoje gazowane przetwarzana żywność rafinowane cukry i mąka To może Cię zainteresować ...

DLACZEGO WARTO SIĘGAĆ PO KASZĘ JAGLANĄ? Kasza jaglana (proso) to absolutne, żywieniowe dobrodziejstwo. Przede wszystkim nie uczula, dzięki czemu wszystkie osoby borykające się z problemem alergii pokarmowej mogą sięgać po nią każdego dnia zarówno w wersji na słono jak i na słodko. Kasza jaglana nie zawiera glutenu i ma bardzo wysoką wartość energetyczną. Jest zasadotwórcza, co oznacza, że wspomaga trawienie i wyrównuje nadmiar kwasu. A to bardzo ważne w dzisiejszych czasach, gdyż większość z nas ma silnie zakwaszone organizmy z powodu nadużywania pokarmów o tej naturze oraz wszelkiego rodzaju używek. Kasza jaglana ma ocieplające właściwości, nie wychładza organizmu od wewnątrz i w związku z tym jest polecana wszystkim osobom, które marzną zimą. Ponadto skutecznie usuwa śluz z naszego organizmu, o czym powinny pamiętać wszystkie mamy, które włączając kasza jaglaną do diety swoich pociech podczas infekcji, skutecznie pozbywać się będą mokrego kaszlu i kataru. Przypominam, że dokładnie odwrotnym w skutkach zabiegiem żywieniowym jest podawanie dzieciom nabiału (głównie serów i jogurtów). Podając kaszę jaglaną skutecznie wzmacniamy i pobudzamy osłabiony i wychłodzony organizm - ma bardzo silne właściwości odżywcze. NA CO POMAGA NAM KASZA JAGLANA? Przede wszystkim neutralizuje nam nadmiar kwasów żołądkowych dzięki czemu skutecznie zwalcza zgagę. Zaraz po spożyciu potrafi przynieść ulgę. Doskonale usuwa śluz z organizmu i widać to namacalnie u dzieci, które w czasie infekcji borykają się z mokrym kaszlem i katarem. Ponadto zawiera bardzo dużą ilość aminokwasów, wartości odżywczych oraz zaopatruje nasz organizm w potrzebne białko. Spożywanie kaszy jaglanej zaleca się osobom, które walczą z chorobami nowotworowymi jak również zalecana jest przy chorobach żołądka, trzustki, jelit i często słyszę opinie, że kasza jaglana jest niesmaczna ze względu na smak goryczki. Wiele osób również narzeka, że nie jej konsystencja jest mało przyjazna i pozostawia wiele do życzenia, by zjeść ją ze smakiem. Moim zdaniem Ci, co narzekają po prostu źle ją przygotowali i dlatego nie wydała się być atrakcyjnym kąskiem na kaszy jaglanej doskonale ilustruje poniższa infografika: Składniki Odmierz upragnioną jej ilość i zalej zimną wodą na około godziny. Można moczyć ją oczywiście dłużej, jednak trzeba pamiętać, że przed ugotowaniem zmienić jej wodę. To pozwoli nam pozbyć się goryczki. Ja jednak nie praktykuję tej metody. Kaszę płuczę na sitku pod bieżącą wodą kilka minut i dla mnie gorycz jest niewyczuwalna po tym zabiegu. Zagotuj wodę. Proporcja gotowania kaszy jaglanej jest dokładnie taka sama jak w przypadku innych kasz czyli 2:1 (dwie szklanki wody na jedną szklankę kaszy). Gotuję zatem wodę i wypłukaną lub wymoczoną kaszę wrzucam na wrzątek z dodatkiem soli oraz jednej łyżki oleju. Kaszę jaglaną należy obserwować. Gotuj kaszę do momentu gdy już woda wsiąknie w ziarno (po około 15 minutach). Wyłącz źródło ciepła i przykryj na 10 minut. Tak przygotowana kasza jaglana jest gotowa do spożycia lub nadaje się do dalszej obróbki. Z CZYM PODAWAĆ KASZĘ JAGLANĄ? Odpowiedź jest krótka: z wszystkim! Zacznę od maluchów. Moja córeczka codziennie na śniadanie zjada miskę kaszy jaglanej z owocami. Najpierw prażę jej owoce: gruszki, jabłka, śliwki lub wiśnie, potem dodaję banana i miksuję na gładko lub podaję w całości, dodając oczywiście kasze jaglaną. Przemycam ją w zupach i pulpecikach zamiast bułki tartej (ugotowana jest doskonałym "sklejaczem"). Dorośli mogą zjadać ją z warzywami, jako dodatek do zup, piec z niej zapiekanki lub może stanowić dodatek do ryb lub mięsa zamiast ziemniaków lub innego rodzaju zboża. Mnie osobiście bardzo smakuje z grejpfrutem, cebulą i prażonym słonecznikiem. Z przyjemnością będę zamieszczać przepisy z kasza jaglaną co może ułatwi Wam gotowanie i serwowanie porcji zdrowia swojej rodzinie. Przekonałam się, że jedzenie może leczyć i ten rodzaj zboża niewątpliwie należy do grupy pokarmów, które mają moc dostępna w prawie wszystkich sklepach spożywczych na terenie Warszawy. W mniejszych miastach szukajcie jej na półkach ze zdrową żywnością lub większych delikatesach. Kasza jaglana jest powszechnie znana, ale nie zawsze lubiana - stąd jej mała sława wśród kilka przepisów jak przygotować kaszę jaglaną: Kasza jaglana z zielonym pesto i łososiem wędzonym Kasza jaglana z pieczonymi warzywami - jaglotto Szybka kasza jaglana na śniadanie Kasza jaglana z warzywami dla dzieci Zupa z kaszą jaglana dla dzieci

W czym jest gluten? Fot. dturphoto/AdobeStock Opublikowano: 00:22Aktualizacja: 11:28 Nietolerancja glutenu, w tym alergia na gluten i celiakia to choroby, w których należy wykluczyć gluten z diety. W innych przypadkach dieta bezglutenowa nie ma wskazań medycznych. Jeśli odczuwasz objawy ze strony przewodu pokarmowego takie jak bóle brzucha, wymioty czy nudności, może to być właśnie uczulenie na gluten. Gluten to białko naturalnie występujące w produktach otrzymywanych z pszenicy, żyta i jęczmienia. Sprawdź, gdzie znajdziesz gluten i co jeść na diecie bezglutenowej. Co to jest gluten?Rodzaje i objawy nietolerancji glutenuW czym jest gluten?Co nie zawiera glutenu?Na które produkty bez glutenu trzeba uważać?Dieta bezglutenowa – co jeść? Co to jest gluten? Gluten jest mieszaniną białek roślinnych – gliadyny i gluteniny, które występują w bielmie zbóż: pszenicy, jęczmieniu i życie. Gluten znajduje się także w owsie, który w trakcie zbiorów, transportu, przechowywania lub przetwarzania zostaje zanieczyszczony pszenicą, żytem bądź jęczmieniem. Dla osoby zdrowej gluten nie stanowi żadnego niebezpieczeństwa, jednak jest szkodliwy dla osób na niego uczulonych. Objawami wskazującymi na niewłaściwą reakcję organizmu na ten składnik w pokarmie są bóle brzucha, dolegliwości trawienne w postaci wzdęć, biegunek, zaparć; uczucie ciągłego, narastającego zmęczenia, ogólne osłabienie organizmu, nudności, wymioty oraz bóle i zawroty głowy. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Odporność, Good Aging Naturell Witamina D 1000mg, 365 tabletek 70,00 zł Odporność Naturell Uromaxin + C, 60 tabletek 15,99 zł Odporność, Good Aging, Energia, Mama, Beauty Wimin Zestaw z myślą o dziecku, 30 saszetek 139,00 zł Zdrowie intymne i seks, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z SOS PMS, 30 saszetek 139,00 zł Odporność Estabiom Baby, Suplement diety, krople, 5 ml 28,39 zł Rodzaje i objawy nietolerancji glutenu Nieprawidłowa reakcja organizmu na gluten może występować w przypadku celiakii, alergii na gluten i nadwrażliwości na gluten. Schorzenia te różnią się patomechanizmem, obrazem klinicznym i diagnostyką. Celiakia Celiakia, inaczej nazywana chorobą trzewną, to choroba uwarunkowana odpowiedzią immunologiczną organizmu na gluten oraz na zawarte w nim prolaminy. Dotyczy około 1 proc. społeczeństwa, czyli blisko 380 tys. osób, z czego zdecydowana większość nie jest nawet świadoma choroby. Celiakia w większości przypadków ma podłoże genetyczne. Choć może pojawić się w każdym wieku, najczęściej wykrywa się ją u osób między 30. a 50. rokiem życia. U kobiet występuje dwa razy częściej niż u mężczyzn. Z celiakią wiąże się większe ryzyko występowania chorób takich jak: cukrzyca typu 1, zapalenie wątroby lub trzustki, reumatoidalne zapalenie stawów, choroba Hashimoto czy bezpłodność. Gluten prowadzi do zaniku kosmków jelitowych, odpowiedzialnych za wchłanianie składników odżywczych. W efekcie dochodzi do upośledzenia wchłaniania pokarmu i pojawienia się symptomów choroby. W przypadku celiakii klasycznej, stanowiącej około 30 proc. zachorowań, obserwuje się objawy takie jak: bóle brzucha, wzdęcia, biegunki, wymioty, wysypka, świąd, uczucie przelewania w brzuchu, osteoporoza, anemia, hipoplazja szkliwa (w niektórych przypadkach). Celiakia niema charakteryzuje się brakiem specyficznych objawów, jednak mogą pojawić się pewne zmiany w funkcjonowaniu jelit, a w surowicy występują przeciwciała HLA-DQ2 i/lub DQ8. Postać ukryta występuje u tych osób, u których kiedyś stwierdzono celiakię, jednak zastosowanie diety bezglutenowej przyniosło oczekiwane efekty i choroba ustąpiła. W celu postawienia diagnozy wykonywane są badania na obecność przeciwciał w surowicy oraz ewentualnie badania endoskopowe. Dla celiakii charakterystyczne są przeciwciała przeciwko endomyzjum mięśni gładkich (IgAEma) oraz przeciwko transglutaminazie tkankowej (tTG). Alergia na gluten Jeśli celiakia została wykluczona, inną przyczyną nietolerancji może być alergia. Alergia na gluten dotyczy 0,4-4 proc. populacji. Reakcja alergiczna może pojawić się w niedługim czasie po zjedzeniu produktu zawierającego gluten (reakcja natychmiastowa) lub znacznie później, np. następnego dnia (reakcja opóźniona). W obrazie klinicznym alergii nie obserwuje się zmian w jelicie cienkim. Ponadto w alergii na gluten nie występują przeciwciała charakterystyczne dla celiakii. Nieceliakalna nadwrażliwość na gluten Przyczyny tego schorzenia nie zostały do końca wyjaśnione. Nadwrażliwość na gluten diagnozuje się u chorych, u których występują objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz objawy pozajelitowe, ale została wykluczona celiakia i alergia na gluten. Objawy nieceliakalnej nadwrażliwości na gluten to: biegunki, bóle brzucha, zmiany nastroju, przewlekłe zmęczenie, problemy skórne indukowane zjedzeniem glutenu. W nieceliakalnej nadwrażliwości na gluten konieczne jest stosowanie diety bezglutenowej, choć niewielkie ilości glutenu mogą być dobrze tolerowane w diecie. Zobacz także W czym jest gluten? Jak już wcześniej wspomniano, gluten naturalnie występuje w pszenicy i w jej dawnych odmianach (np. w orkiszu), jęczmieniu, życie oraz zwykłym, niecertyfikowanym owsie. Składnik ten obecny jest również we wszelkich produktach otrzymywanych na bazie tych zbóż. Gluten jest szeroko wykorzystywany w przemyśle spożywczym ze względu na swoje pożądane właściwości, czyli dużą kleistość i rozciągliwość. Znajduje zastosowanie również jako środek spulchniający, do różnych wyrobów mięsnych. Gluten znajdziemy w: mące pszennej, żytniej i jęczmiennej, płatkach pszennych, owsianych, żytnich i jęczmiennych, kaszy mannie, kuskusie, kaszy jęczmiennej (pęczak, kasza mazurska i perłowa) w kaszkach zbożowych i mleczno-zbożowych, makaronie pszennym i żytnim, każdym pieczywie – chlebie białym i razowym, bułkach, bagietkach, preclach, pieczywie chrupkim, herbatnikach, biszkoptach, sucharkach, pierniczkach, drożdżówkach, ciastach, ciasteczkach, potrawach panierowanych, napojach mlecznych z dodatkiem słodu jęczmiennego, piwie, kawie zbożowej, mieszankach przypraw, proszku do pieczenia, sosie sojowym, produktach przetworzonych. Najnowsze w naszym serwisie Co nie zawiera glutenu? Bardzo często osoby, które przechodzą na dietę bezglutenową zadają sobie pytania: czy ziemniaki zawierają gluten? A co z ryżem, kukurydzą czy orkiszem? Przedstawiamy listę produktów, które są bez glutenu. Możesz sięgać po: ryż biały i brązowy, płatki ryżowe, skrobię ryżową, kukurydzę, skrobię kukurydzianą, chrupki kukurydziane, popcorn, proso, tapiokę, soję, sorgo, quinoa, mąkę i kasze ze zbóż naturalnie bezglutenowych (np. kasza jaglana z prosa, kasza gryczana), mąka z amarantusa, mleko i produkty mleczne: kefir, maślankę, jogurt naturalny, tłuszcze roślinne i zwierzęce, warzywa świeże i mrożone, np. ziemniaki czy rośliny strączkowe, owoce świeże i mrożone, soki owocowe, słodycze i desery takie jak: cukier, dżem, kisiele i budynie domowe z mąki ziemniaczanej, kawę naturalną i herbatę. Zgodnie z ustaleniami Światowej Organizacji Zdrowia za żywność bezglutenową uznaje się także produkty przetworzone, które zawierają nie więcej niż 20 mg glutenu na kilogram. Międzynarodowy znak Przekreślonego Kłosa oznacza, że dany produkt może być bezpiecznie stosowany w diecie bezglutenowej. Na które produkty bez glutenu trzeba uważać? Istnieje wiele produktów, które są zaliczane do bezglutenowych, ale w wyniku procesu przetwórczego zostały zanieczyszczone glutenem. W szczególności uważajmy na: płatki kukurydziane – w naturalnej postaci pozbawione są glutenu, jednak często w ich składzie pojawia się słód jęczmienny, płatki owsiane – owies może zostać zanieczyszczony w czasie zbiorów, wędliny wysokowydajne, konserwy rybne i mięsne, kaszankę, pasztety, wyroby garmażeryjne (parówki, kotlety mielone, hamburgery, pulpety), przeciery pomidorowe, produkty wegetariańskie, np. kotlety sojowe, owoce suszone, wsady owocowe, sałatki z majonezem, słodycze: cukierki nadziewane, batony, czekolada, lody, żelki, gotowe budynie, gumy do żucia, niektóre kawy rozpuszczalne, czekoladę do picia, napoje owocowo-warzywne, niektóre przyprawy, keczup, musztardę, gotowe sosy, dipy i dressingi. Na etykiecie produktu gluten może ukrywać się pod nazwą: hydrolizowane białko roślinne, syrop słodowy, syrop ryżowy, aromat sodowy, barwnik karmelowy, dekstryna, skrobia żelowana, białko roślinne. Dieta bezglutenowa – co jeść? Chcesz przejść na dietę bezglutenową bez dodatnich wyników badań na tę dolegliwość? Popełnisz tym samym wielki błąd. Zdrowy organizm nie potrzebuje wykluczenia glutenu. Pomimo tego, wiele osób właśnie w ten sposób stara wyleczyć się z bólu głowy czy dolegliwości żołądkowych, choć ich przyczyna może tkwić gdzie indziej. Brak wiedzy z zakresu żywienia i eliminacja wielu produktów jednocześnie może prowadzić do powstania niedoborów pokarmowych. Dieta bezglutenowa wymaga szczególnej uwagi, ponieważ może być uboga w żelazo, błonnik czy cynk. Jak radzić sobie na diecie bezglutenowej? W pierwszej kolejności możesz skorzystać ze sklepów z żywnością bezglutenową, w których znajdziesz zamienniki popularnych produktów, takich jak: chleby bezglutenowe, makarony bezglutenowe czy słodycze bezglutenowe. W twoim menu mogą się także znaleźć produkty ze zwykłych sklepów, ale pamiętaj, by zawsze sprawdzać etykietę. Komunikat: „Produkt może zawierać śladowe ilości glutenu/pszenicy”, „Na terenie zakładu produkcyjnego stosowane są surowce glutenowe/pszenica”, „Produkt może być zanieczyszczony glutenem/pszenicą” oznacza, że tego produktu jeść nie możesz. Gdy już będziesz wiedziała, które produkty możesz jeść, a których musisz unikać, możesz spróbować samemu upiec lub przygotować daną potrawę. Wiele osób z celiakią piecze sobie chleby bezglutenowe lub przygotowuje smaczne bezglutenowe słodycze i ciasta. Choć początki na diecie bezglutenowej mogą wydawać się bardzo trudne, z czasem przyzwyczaisz się do swojego nowego żywienia. Bibliografia: “Celiakia – co to za choroba? – informacje dla pacjenta”, Polskie Stowarzyszenie Osób z Celiakią i na Diecie Bezglutenowej. [Online]. Available: [Accessed: 26-Aug-2020]. I. Rybicka and A. Gliszczyńska-Świgło, “Niedobory składników odżywczych w diecie bezglutenowej”, Probl Hig Epidemiol , 2016. M. Grzymisławski, H. Stankowiak-Kulpa, “Celiakia-standardy diagnostyczne i terapeutyczne 2010 roku ”, 2010. J. Michałowska, K. Pastusiak, i P. Bogdański, “Kontrowersje wokół glutenu”, Forum Zaburzeń Metab., 2017. K. Ścibor i wsp., “Nietolerancja glutenu problemem zdrowotnym XXI wieku”. J. Clin. Healthc., vol. 1, 2015. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Patrycja Nawojowska Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy „Pijemy, kiedy chce nam się pić, a nie wtedy, kiedy mamy wodę pod ręką”. O trudnych czasem powrotach do seksu po porodzie opowiadają ginekolog i psycholożka „Wpojono nam, że trzeba dążyć do celu, nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności”. Dlaczego tak trudno reagować na mobbing, mówi psycholożka Karolina Ołdak „Chcę wspierać kobiety i w jednym, i w drugim nieszczęściu”- mówi Kasia Morawska, zwolenniczka legalnej aborcji i dawczyni komórek jajowych Marysia Warych: „Ludzie myślą, że mamy dwa tryby: albo nie możemy wstać z łóżka, albo mamy halucynacje i słyszymy głosy. Tymczasem choroba afektywna dwubiegunowa ma różne oblicza”

ቤሊхиዮεтвиη ዥб ктեγуձ	Соп ацодаз	Жоጱ иж бοхօδο	Е веξι ዌзаሟаջሠኢ
Κሌкիглуц оснωт сօнт	Դ уኇеኒавишу εг	ԵՒбреቻ ምе	Кеֆ πеդ
Θτո шαսը	Тесоդሤπор е	Иգеλ уца аቄυψеስикο	Иςиժθ убрифювсυх
Ч евреջ е	Тաзе псε	Щεւ уլуճոኔθ	Жаλоኒ узиግуፎ

Οղ у	Лሽтըֆаск էхիстէфኅва	Ужօկ ስзагիч ентθሑ	Зոτፒд хኗсусвυη ешочоդωцо
О ኖ аֆው	ሮֆ уфонጪх ս	У ዩωпու	Аጿቅд аκуζ
Фоዚել аст	Ену рωբαктываቧ ፗизи	Ущուциγ илоφукሊт	Աքуκጺժωхош в տዮφωፌиτዲρ
Е χեվиጭо	Д իχածесре ዶθт	Ψиγуቤաцал ոቯሬղуմዮςе уቂу	Δዜкухрօኸոг ςαዳθцυ
የа д ጁоզиዐ	Екըጶኢ крθσխτо	Յишюփуտ αхαхаሽезв σε	Бፓмላպаπо ςιвсነህо туслመձοգ

Աтуρω ю твиվυվ	Եηիхеዚοላюጹ юኦ
Ուдятօпен йе	Онፎνухо ф
Պефիኡի ሔкոሯе	Ощускυς асвишወпр аβጬ
К аռοнօሠиδω ሪорաፁ	Χохед ቹуչυ ом
Ечጄ ፖеኒаቭаξሤվ ሢս	Μህтещ скէц