Aldona, choć dopiero rok temu stała się dorosłą kobietą, po śmierci rodziców przyjęła na siebie ogromną odpowiedzialność: za ośmiolatka Marka, czternastolatka Piotrka i siedemnastolatkę choć dopiero rok temu stała się dorosłą kobietą, po śmierci rodziców przyjęła na siebie ogromną odpowiedzialność: za ośmiolatka Marka, czternastolatka Piotrka i siedemnastolatkę zabrakło obojga rodziców, a sąd stwierdził, że to właśnie ona, a nie dziadek czy wujek ma największe szansę stać się rodziną zastępczą dla dzieciaków, nie wahała się – I tak zawsze byliśmy wsi słyszymy o rodzinie Wojnarów same pozytywne opinie, ludzie bardzo im fajne dzieci, ale szczęścia nie mają. Bez matki, bez ojca. Tam tylko dziadek i wujek został, też schorowani, najstarsza siostra poszła na swoje. Prawie co dwa lata tam jakiś pogrzeb był – mówi jeden z mieszkańców. – W tym roku zmarł ich tata i jego siostra, zabrakło także babci, ze strony mamy. Niewiele wcześniej odeszła druga babcia, z którą mieszkali. Ale radzą sobie, to takie ładne i grzeczne w głowie rodziny Wojnarów jest 8-letni Marek, uczeń pniowskiej podstawówki. Chłopczyk od urodzenia ma jedną nóżkę krótszą. Musi chodzić w specjalnym usztywnieniu. Nie ma mowy, aby normalnie biegał z dziećmi, czy jeździł na rowerze. Był już nawet w szpitalu w Piekarach, zakwalifikowany do zabiegu, ale nie radził sobie z pobytem, bardzo tęsknił za rodziną. Nad drobniutkim chłopcem załamuje ręce dziadek.– Jeść nie chce! – żali się. Szybko jednak dodaje, że mimo to dobry z niego gospodarz. Do krówki zagląda, opiekuje się psami. Jest bardzo pogodnym i grzecznym w domu są podzielone, wszystko jednak opiera się na zasadzie współpracy. Na głowie dziewcząt są zakupy, 17-letnia Mariola uczy się w pyskowickim liceum profilowanym, jadąc do szkoły zabiera więc z sobą młodszego brata. 14-letni Piotrek jest uczniem gimnazjum w Ewald Migas nie może się nachwalić rodziny Wojnarów: dzieci są grzeczne, bardzo chętnie udzielają się społecznie. Nikt nie ma z nimi najmniejszych problemów. Dziewczęta pomagaja w organizowaniu imprez w wiejskiej świetlicy. A do tego układne, czyste, nie da na nich powiedzieć złego słowa.– Tak samo było z ich ojcem, porządny był człowiek, jak się tylko słowo powiedziało, zaraz traktorem na prace społeczne przyjeżdżał – mówi była z nimi bez przerwy, prowadziła dom. Rodzinne szczęście legło w gruzach, kiedy sześć lat temu zmarła. Nieuleczalnie chora na raka, odeszła w momencie, kiedy wszystkim wydawało się, że jest już lepiej, dzień przed śmiercią miała ze szpitala pójść do domu. Już wówczas rodzina przeszła gehennę jej pobytu w szpitalu, rozpaczy dzieci.– Przez cały ten czas opiekował się nami tata, starał się być bardzo dzielny, ale załamał się, kiedy odeszła – mówi Aldona. Pokazuje zdjęcie, na którym śliczna brunetka (córki odziedziczyły po niej oryginalną urodę – kruczoczarne włosy i piękne, ciemne oczy) trzyma w objęciach becik z noworodkiem. U jej boku stoi mąż, nieżyjący tata rodzeństwa, i ubrana w białą sukienkę Mariola.– To było na jej komunii, Marek ma na tym zdjęciu cztery dni, bo właśnie na tę komunię Marioli wyszła ze szpitala – opowiada Mariola. Obok na stole kładzie zdjęcie taty. Najbardziej żal im Marka, który zna mamę tylko ze zdjęć. Miał półtora roczku, kiedy Piotrek wpada do domu zdyszany. Ubrany w nieodłączny dres wrócił właśnie z meczu w miejscowym domu kultury. Jest zapalonym graczem w ping-ponga. Trenuje pod okiem Marcina Kwaśnioka. Gdyby to tylko było możliwe, chciałby swoją przyszłość związać ze sportem. Mógłby godzinami opowiadać o tym. Tak, jak o wymarzonych, profesjonalnych rakietkach do tej dom na górce jest już wysprzątany na święta. Już z ulicy widać migającą dekorację bożonarodzeniową w oknie. Teraz, kiedy w gościnnym pokoju błyszczy choinka, wracają wspomnienia.– Ten rok był dla nas szczególnie ciężki – mówią cicho siostry, na kolana wspina im się Marek. Siedzą blisko siebie, przy stole. – Najpierw zmarła babcia ze strony mamy, 27 września odszedł nasz tata. Wiedziałyśmy, że jest bardzo chory, ale nie spodziewałyśmy się, że to się stanie tak szybko...Aldona mówi, że z biegiem czasu coraz bardziej tęsknią za mamą.– Im jestem starsza, tym bardziej mi jej brakuje – mówi. Mariola potakuje, przytulając wigilijnym stole siądą w szóstkę, z dziadkiem i wujem. Ten ostatni, jak wszyscy z dumą mówią – to były wojskowy kucharz i to on będzie królował w kuchni. Na stole stanie tradycyjnie karp, kapusta z grzybami i odrobiną grochu oraz grzybowa zupa. A później – czas na pytamy o marzenia, rodzeństwo spogląda na siebie, uśmiechając się. Zastanawiają się dłuższą chwilę. Nie mają wielkich życzeń. Aldona marzy, żeby kupić chłopcom i siostrze komputer. Nie tylko po to, żeby mogli sobie pograć, ale przede wszystkim, żeby im pomagał w nauce. Marek, który w maju ma komunię, chciałby też dostać kucyka. Uwielbia zwierzęta, zwłaszcza psy i konie. Wojnarowie mają też takie zwyczajne, rodzinne plany. Ot, wyremontować gościnny pokój i zastąpić stareńkie meble nowymi. No i zrobić porządek w jeszcze jednym, jeszcze po zmarłym tacie. Na wszystko jednak nie starcza pieniędzy, a i komunia Marka za pasem.– Ale najważniejsze, żeby być razem – ofertyMateriały promocyjne partnera